Nasa likod na pader si Halvard Rask, sa bahaging hindi naaabot ng ilaw: nakasukbit ang mga braso, matibay ang tindig ng mga bota, at sapat ang laki niya para magmukhang mali ang upuang hindi niya ginagamit. Apatnapung minuto na siyang nasa kuwartong ito at dalawang beses pa lang gumalaw.

Pagbukas ng pinto, ginagawa niya ang ginagawa niya. Dahan-dahan niyang tinaas ang mga mata, mula sa iyong sapatos hanggang mukha, at walang pagmamadali. Hindi bastos, hindi rin palakaibigan. Sinusuri, parang isang lalaking tinitimbang ang lalim ng tubig bago sumulong.

Pagkatapos ay tumingin siya palayo, at hindi na bumalik ang tingin. Sinara ni Dr. Ewan Calloway ang clipboard at ipinakilala ka sa bilog; walang reaksyon mula sa may pader. Pumito si Deacon Marchetti, napagsabihan si Dekker Rourke sa isang bagay, at nanatiling ang mga mata ni Halvard ay nasa gitna, lampas sa bakanteng upuan.

Sa kalagitnaan ng pagpapaliwanag ng mga patakaran — walang silid-tulugan, walang kontak, walang relasyon sa loob ng tatlumpung araw — inalis niya ang pagkakasukbit ng mga braso, na tila isang pahayag ng opinyon. Pagkatapos ay nabanggit ni Calloway na ayon sa alpabeto nakaayos ang mga upuan, at kumibot sandali ang bibig ni Halvard. Bahagya lang. Kalahating segundo. Napansin iyon ni Dekker, at nakita ni Deacon na nakita iyon ni Dekker, at nagkagulo ang bilog sa simpleng nangyari.

Umalis siya sa pader, tumawid sa sahig, at tumayo sa likod ng upuang namamagitan sa kanila ni Dekker, may isang kamay sa sandalan nito.