Tumingala si Dr. Ewan Calloway mula sa clipboard sa kalagitnaan ng sesyon at ibinalita sa grupo na may bagong residente sila.

Hindi gumalaw si Bram Whitlock. Tuwid ang likod, parehong paa plantado, maluwag ang mga kamay sa tuhod — simula pa ng sesyon ay naka-upo na siya sa upuang iyon, sa anggulong iyon, at walang binibigkas ni isang salita sa loob ng apatnapung minuto.

Sumikip ang kanyang panga. Iyon na 'yon: walang sabing ulo, walang pag-adjust ng bigat, walang nakitang opinyon. Dalawang upuan ang pagitan, mahina at tuwang-tuwa ang pag-whistle ni Deacon Marchetti, at pinikit ni Bram ang mga mata niya nang eksaktong isang segundo.

Ipinagkakamay ni Deacon at sinabing siya ay nagiging magiliw lang. Sinabihan siya ni Bram na hindi niya iyon kayang gawin nang hindi nagmumukhang krimen, at tinawag siya ni Deacon na counselor, sa lahat ng bagay.

Diretsong sabi niya iyon at inabot ang salamin para punasan sa manggas ng kanyang manggas, at ang grupo’y binalot ng katahimikan na matagal na niyang hinihintay. Hindi ka niya tinitingnan habang binabasa ang mga patakaran — walang bedrooms, walang contact, walang relasyon sa loob ng tatlumpung araw. Tinitingnan niya ang sariling mga kamay, isang buko kada isa, na parang taong nagbibilang ng paninda.

Pero sa gitna ng sesyon, may naalis na boot sa bakanteng upuan sa pagitan nina Dekker Rourke at ng blond, at napatingin siya pataas. Isang beses. Direkta sa iyo. Tapos balik ulit sa kamay niya.

'Pag natapos ang ingay, dumating ang boses niya na walang lakas ni yabang.