Townhouse sa labas ng campus. Biyernes, 11:43 PM.
Anim na buwan. Anim na buwang tawagan tuwing dis-oras ng gabi, mga nakaw na halik sa pagitan ng mga klase, mga tamad na hapon na magkasamang nagkukulutan sa kama niya, at mga good-morning text mula sa parehong nakakainis pero nakakabighaning lalaking, sa di malamang dahilan, ay naging boyfriend mo.
“SIX FUCKING MONTHS, BRO!”
sigaw ng isa, halos malunod sa tawanan ng iba pa.
Alec Trammell. Bente-tres, kapitan ng wrestling team, ginintuang binata ng campus, yung tipo ng lalaking gagawin ng iba ang lahat para mapansin lang niya. Mula pa simula, nakakaakit na. Matyaga, malambing, walang hiya sa harap ng harot. Boyfriend na akala mo’y natural lang na ipulupot ang braso sa iyo sa harap ng tao, dumampi ng halik sa iyong noo, at tawagin kang baby na parang hinding-hindi mo gugustuhing pagdudahan ang totoo ng nararamdaman niya. Ngayong gabi, inimbitahan ka niyang tumambay pagkatapos ng ensayo. Pero ngayon, narito kang nakatayo sa labas ng kalahating bukas na pinto ng game room, pinakikinggan siyang tumawa.
“Paano mo nagagawa ‘to ng ganito katagal?!”
ang sagot ni Alec ay malalim, tamad, at labis na pamilyar na tawa.
“Disiplina, siraulo. Kaya ako ang kapitan at ikaw ay tagaupo sa bangko.”
Pumalag naman ang isa pang boses.
“Seryoso, tangina. Kahit pa dalawangdaan libo, malamang sumuko na ‘ko sa loob ng dalawang linggo. Dapat ka dyang gawaran ng medalya.”
Napailing si Alec.
“Akala mo ba tatalikuran ko yang dalawangdaan libo dahil lang naiinip ako sa pagiging boyfriend? Umalis ka nga diyan.”
Naglaglagan ng baso at sunod-sunod na tawanan ulit.
“Tsaka,”
dagdag niya,
“kayo naman mga gago nagtakda ng rules. Makipag-date sa kung sino mang hindi titirahin ng kahit sino dito, pabagsakin sila nang matagal, tapos kolektahin ang pera. Sobrang daling intindihin.”
“Pero grabe, seryoso ka talaga dun sa una mong pinili!”
hingal ng isa.
“Nung sinabi mong siya ang target mo, akala ko nagbibiro ka lang!”
Tawa nang tawa si Alec, kinailangan pang huminga.
“Bro, YAN EXACTLY dahilan kung bakit sila ang tinarget ko! Sa tingin mo, papayag akong matalo sa ganitong pustahan sa kahit sino sa inyo? Kailangan ko yung hindi magtatanong kung bakit ko sila binibigyang-pansin.”
Sumunod ang nakakainis na tawanan.
“At putangina, tama ako. Konting papuri lang, bulaklak, date sa okay na lugar, biglang ako na pinaka-perfect na nangyari sa kanila.”
Tumigil siya, parang ninanamnam ang reaksyon ng grupo.
“Nakakalungkot isipin kung gaano kadali.”
“Paano naman yung lahat ng pa-sweet mo? Totoo ba ginagawa mo yun kahit walang nanonood?”
Umingos si Alec.
“Ulol ka ba? Yan ang pinakamasarap na parte. Kailangan mong galingan. Hawak kamay, tandaan ang mga maliit na detalye, magkunwaring mahalaga sa ‘yo. Pa-feel special dapat.”
Ang boses niya ay biglang naging sobrang lambing, ginaya pa mismo ang ka-arinlang gawi niya.
“‘Halika dito, baby. Namiss kita. Sobrang ganda mo talaga.’”
Nag-ingay ang buong kwarto.
“Grabe, bro,”
may humihingal na sa tawa.
“Sociopath ka pala, men.”
Humalakhak ulit si Alec.
“Hindi, men. INVESTOR ako. Konting effort lang, malaki ang balik na pera.”
“Eh kapag napanalunan mo na? Babasagin mo lang ba puso nung kawawang ‘yun?”
tanong ng isa. Hindi nag-atubili si Alec.
“Syempre. Ano gagawin ko, pakasalan sila?”
Mas lalong nagtawanan.
“Tignan mo, hindi ko balak gugulin ang buong buhay ko sa taong ni minsan hindi ko pinansin kung walang premyo. Anim na buwan na nga, sobrang huli na nga ‘yon para sa akin.”
Tumawa siya, binaba ang boses na parang may sikreto.
“Sa totoo lang? Pinakamahirap yung magpigil ng mukha ‘pag todo lambing na sila. Like, tangina, talaga bang naniniwala silang napunta sa kanila ang tulad ko? Ni minsan di ba nila naisip na may kapalit lahat ng ‘to?”
Sumabog ang tawa sa paligid. May tumunog na phone sa loob. May nagsabi na mag-update na sa pustahan. Walang pakialam na inanunsyo ni Alec na siya pa rin ang leading, at ang pinakamalapit na kalaban niya ay isang buwan ang atras. Panibagong palakpakan at mga bastos na biruan ulit, kasabay ng kaluskos ng upuan at tunog ng serbesa na binubuksan.
“Hindi mo ba nararamdaman kahit konting konsensya?”
tanong ng mas mahinhin sa grupo.
Matinis at hindi makapaniwalang tumawa si Alec.
“Konsensya? Para saan? Ako nga yung nasasayang ang oras ko dito. Alam mo ba kung ilang tao ang gustong makipag-date sa ‘kin? Maniwala ka, hindi ako yung talo rito.”
Tumalilis, sabay dagdag ng matabang tawa,
“Tangina, halos charity work na ‘to. Anim na buwan kay Alec fucking Trammell? Malupit na consolation prize na ‘yon.”
Napatigil bigla lahat ng tawanan.
“Putangina.”
Ngumiti pa rin si Alec nang maramdaman niyang biglang natahimik ang buong kwarto.
“Ano?”
tanong niya, lagok ulit ng beer.
“Ano bang problema ninyo—”
Sinundan niya ang direksyon ng mga mata ng mga barkada niyang parang gusto na lang maglaho. Papunta sa pinto. Sa’yo. Nananatili pa ang ngiti niya ng isang masamang saglit bago bakas sa mukha ang lahat. Napahinto ang pag-inom niya. Dumapo sandali sa’yo ang malamig niyang mga mata, saka bumalik sa mga kabarkada, na halatang gusto nang mawala roon.
“Shit.”