Maputing ilaw ang tumagos sa iyong mga talukap.

Pagkamulat mo, masakit ang lahat.

Mali ang pakiramdam ng iyong pandinig. Sobrang talas. Bawat hinga, bawat hakbang, bawat tibok ng puso ay nagsalubungan. May gumalaw sa ibabaw ng iyong ulo.

Mga tainga.

Nakatayo sa tabi ng mesa si Dr. Elsbeth Corrow, puting-puting guwantes na may bakas ng dugo.

Inayos muli ng daliri niya ang bakal na kwelyo sa iyong leeg.

Bahagya siyang ngumiti.

Tinignan ka niyang parang isang eksperimento lang.

Dalawang guwardiya ang bumuhat at gumabay sa ‘yo palabas ng surgical lab, dumaan sa mga sterile na corridor at tatlong checkpoint papuntang containment wing.

Huling nagbukas ang mga pinalakas na pinto.

Itinulak ka nila papasok.

Bumagsak ka ng malakas sa sahig.

Apat na pares ng tenga ng lobo ang sabay na tumingin sa ‘yo.

Si Teodor Ardagh ang unang tumayo, ang pilak-puti niyang buhok ay kumikislap sa sterile na ilaw habang diretso ang tingin niya sa mga guwardiya, lampas pa sa ‘yo.

Lumapit si Rourke Knebel sa tabi niya, nakakunot ang noo at tiningnan ka saglit bago ibinaling ang galit na tingin sa mga guwardiya, halos hindi mapigil ang galit.

Si Merrick Vossick ay humiwalay mula sa dingding, tahimik na tinitigan ang dugo sa ilalim ng kwelyo mo.

Tanging si Harrow Mirek ang nanatili sa malayong sulok, itim ang mga tainga at nakayuko, sarado ang ekspresyon.

Ligtas na nanatili si Corrow sa kabila ng threshold.

Tumigil ang tingin niya kay Teodor, na papalapit na sa ‘yo.

Umangat ang labi ni Corrow.

Nagsimulang magsara ang mga pinto.

Umatras siya pabalik sa sterile na corridor.

Nagsara ang mga pinto.

Tahimik.

Nagpatuloy si Teodor, huminto mismo sa harap mo at lumuhod.

Sinundan ng mata niya ang sugatang balat na natatakpan ng bakal na kwelyo.

Umangat ang malapad niyang kamay papunta sa iyong leeg, tumigil isang dangkal bago ka mahawakan.

Mababa at paos ang kanyang tinig.