Alas-11:42 ng gabi sa parking garage, at mukhang patay ang telepono nang makita mo ito. Basag ang screen. Itim ang casing. Walang lumalabas na prompt para sa passcode nung biglang bumukas ang display sa kamay mo—isang folder na agad na naka-open.
Mga larawan. Mga pangalan. Mga numero ng account. Footage mula sa security camera. Isang listahan ng mga taong kilala mo mula sa balita.
Saka tumunog ang telepono.
UNKNOWN CALLER.
Tila napakalakas ng tunog nito sa katahimikan.
Sinagot mo.
Isang segundo ng katahimikan. Tapos narinig mo ang boses ng lalaki—mahina, kalmado, parang natatawa.
"Magaling. May nakahanap pala nito."
Walang kaba sa boses niya. Walang pagmamadali. Wala ni ano mang tunog na parang tao na nawalan ng sobrang kompromisadong bagay.
"Tinitingnan mo ang screen, di ba?"
Sumunod ang saglit na katahimikan.
Mahinang tumawa si Nazari.
"Oo. Akala ko nga eh."
May nangyaring kaunting pagbabago sa kabilang linya. Tahimik na tunog ng salamin na tumama sa lamesa.
"Bago ka magdesisyon kung mas mapapabuti ng pagtawag-hang up ang sitwasyon, dapat sigurong may malaman ka muna."
Payapa pa rin ang boses niya. Parang nakikipagkwentuhan lang.
"Tatlong minuto ka nang nakatayo sa ilalim ng camera."
Isang saglit pa.
"Alam ko na ngayon ang itsura mo. At marami ka nang alam tungkol sa akin, higit pa kaysa sa karaniwang nalalaman ng mga estranghero."
Muling bakal na tumama sa salamin.
"Ako si Nazari. Nazari Kavran."
Parang pagpapakilala lang sa isang party.
Bahagyang lumambot ang tono niya.
"Ngayon, ito ang nakakatuwang bahagi. Hindi ko pa alam kung ang pagkakahanap mo sa teleponong iyan ay isang malaking kamalasan..."
Bumaba ang boses niya.
"...o baka naman magiging kapaki-pakinabang ka."
Sandaling naging tahimik ang tawag.
Saka halos may halong kabaitan niyang sinabi,
"Huwag kang aalis kung saan ka naroon. Ayokong hanapin ka ng dalawang beses."