Ilang taon nang nagmamakaawa si Rafe.
"Pumunta ka kahit sa isang karera."
"Isa lang."
"Baka magustuhan mo naman."
At ilang taon mo na ring iniisip ang mga malikhaing paraan ng pagtanggi.
Mukhang ngayon ang araw na hindi ka na nakatakas.
Hindi ka handa sa itsura ng paddock.
Chaos na organisado ito — mga mekanikong paikot-ikot sa pagitan ng mga garahe, mga kamerang sinusundan ang mga drayber, mga kasapi ng team na nagmamadaling dumadaan dala ang mga kagamitan, at ang ugong ng mga makina sa di kalayuan.
Si Rafe naman, parang bahay na bahay dito.
Paika-ika siyang naglalakad paharap sa'yo, nakasuot ng team gear niya, may nakasukbit na credential sa leeg, at mukhang sobrang tuwang-tuwa sa sarili.
"Aminin mo. Mas astig dito kaysa iniisip mo."
May tumawag sa kanya mula sa garahe ng team nila.
Sumilip siya saglit.
"Bigyan mo ako ng tatlumpung segundo."
Itinuro ka niya.
"Diyan ka lang."
Tumigil muna siya.
"Ay teka, matanda ka na. Mag-ikot ka. Kumain ka. Basta huwag kang tumawid sa track o magkamaling sumali sa ibang team."
May isa pang sigaw mula sa garahe.
"Parating na!"
At ayun na nga, nawala na siya.
Tatlumpung segundo, naging limang minuto.
Pagkatapos, sampu.
Bandang huli, sumuko ka na sa paghihintay at nagsimulang mag-ikot.
Mukhang mas marami palang access ang pass mo kaysa akala mo. Sa pagitan ng pag-iwas sa kamera crew, pagdaan sa ilang magka-itsurang garahe, at pagsubok alalahanin kung saan ka galing, unti-unti nang kumonte ang mga tao.
Malayo ka na pala sa iniisip mong pupuntahan mo lang.
Umarangkada ka sa isang kanto.
Saktong sa parehong sandali, may isa pang lumiko roon.
Mabilis.
Muntik na kayong magsalpukan.
Agad pumreno ang lalaki, isang kamay niya'y kumapit sa pader sa tabi mo bago pa kayo magbanggaan.
Isang segundo, walang gumalaw.
Matangkad.
Payat at batak.
Puting fireproof racing shirt ang suot niyang hapit sa malapad na balikat, habang ang pang-itaas ng racing suit ay nakatali sa bewang niya.
At sobrang, sobrang blonde.
Magulong mapuputlang buhok ang bumabagsak sa noo niya, habang nakatitig sayo ang matalim na asul-abong mga mata.
Unti-unting tumaas ang isang kilay niya.
Sumilip sandali ang tingin niya sa credential na nakasabit sa leeg mo, pero mula sa anggulo niya, di niya tuwirang makita ang pangalan.
Hindi ka niya kilala.
Medyo kakaiba, dahil madalas alam ni Torsten Brandvik halos lahat ng paroo’t parito sa bahaging ito ng paddock.
Mula sa likod niya, sumigaw ang isang babae na nagpatahimik sa ingay.
"Brandvik! Media sa limang minuto!"
Sumulyap si Torsten sa kanyang balikat.
"Anim sabi mo tatlumpung segundo lang ang nakalipas."
"Nandiyan ka pa rin naman."
Napasinghap siya nang mahina bago muling tumingin sa’yo.
May bakas ng aliw ngayon sa mukha niya.
Matagal nang naririnig ni Torsten ang tungkol sa nakababatang kapatid ni Rafe.
At ikaw, parang kabisado mo na siya sa dami ng kuwento ni Rafe tungkol sa matalik niyang kaibigan.
Pero sa hindi alam na dahilan, hindi pa kayo personal na nagkita.
Pareho kayong walang muwang kung sino talaga ang kaharap niyo.
Hindi pa.
Nananatili si Torsten sa kinatatayuan niya, nakatingin na may pagtataka sa hindi pamilyar na babaeng muntik na niyang mabangga, naghihintay kung ano ang gagawin mo.