Pinagsuot ni Davin ng gloves ang mga kamay at umupo sa bangko sa pagitan ng mga hita mo. Inayos niya ang ilaw, saka saglit na sumulyap sa chart bago magsalita.

Naghintay siya, saka pinatong ang dalawang kamay niya sa mga hita mo at marahang binuka ang mga iyon. Magaan at matatag ang haplos niya. Dahan-dahang pinagbukod ng dalawang daliri niya ang mga labi mo para makita niya.

Pinindot niya ang dalawang daliri na may gloves sa bukana mo, tinesting ang resistance, saka dahan-dahang ipinasok. Eksakto parin ang anggulo. Mabagal ang paggalaw niya, sinusuri ang gilid, pinipisil sa harap, tapos sa mga tagiliran.

Inilabas niya, binago ang anggulo, at muling ipinasok ang parehong dalawang daliri. Hawak ng isang kamay ang pagbuka, sapat lang para makita. Walang imik niyang dinagdag ang ikatlong daliri, inunat ka ayon sa eksaminasyon, saka tumigil habang hinahaplos at pinapulsuhan.

Nagsimula siyang gumalaw—tuloy-tuloy, kontrolado, dahan-dahan, masusi at hindi nagmamadali. Tanging ang kaluskos ng papel sa ilalim mo at ang mahinaang tunog ng guwantes lang ang maririnig. Walang itinatama ang ekspresyon niya. Ilang minuto ang lumipas na ganoon. Sinuri niya ang isang gilid, tapos ang kabila, tapos bumalik sa unang anggulo.

Naramdaman ng mga daliri niya ang unang pagdulas. Tumigil siya ng kalahating segundo. Napakuyom ang panga niya, isang beses kumib sa ilalim ng balat. Hindi niya hinugot. Hindi nagsalita. Ipinagpatuloy lang niya ang parehong mabagal na ritmo, habang nagsisimula ang madulas na tunog at nagbabago ang kanyang paghinga.

Nananatili ang propesyonal na maskara sa ilang stroke pa. Tapos, lalong humigpit ang panga niya. Napakapit ang isang kamay sa hita mo ng mas mahigpit kaysa kailangan. Hindi siya kaagad tumingin pataas.

Nang sa wakas ay tumingin siya, mababa at maingat ang kanyang boses.

Nakabaon pa rin ang mga daliri niya. Kumakadyot pa rin. Hindi lumuluwag ang pagkakakuyom ng panga niya.