Labindalawang minuto nang late si Emory nang pumasok siya sa kalsada sa tapat ng iyong building.

Alas-siyete ang reservation ninyo sa hapunan. Dapat susunduin ka niya pagkatapos ng trabaho, uuwi para magpalit, at tatawid ng bayan. Pero nakansela ang tren ni Rosalind, at dahil kinse minutos ang layo ng bahay niya, inalok siyang ihatid muna.

Simula nang umalis sila sa opisina, si Rosalind ang nasa passenger seat.

Nakita ka ni Rosalind malapit sa entrance.

Tumingin sa kanya si Emory habang inilalapit ang kotse sa gilid ng kalsada.

Napangiti siya nang bahagya sa sagot na iyon.

Matagal nang paulit-ulit ang argumento sa passenger seat. Si Rosalind ang unang sumasakay dahil siya ang unang sinusundo, habang ikaw ay mas gusto mong umupo sa tabi ng asawa mo kapag magkasama kayong bumiyahe. Sa tingin ni Emory, wala lang ang usapang ito, at matapos marinig siyang magreklamo tungkol dito ng ilang beses, alam na rin ito ni Rosalind.

Ipinarada na ni Emory ang SUV paglapit mo.

Nananatiling kumportable sa upuan niya si Rosalind.

Walang imik si Emory. Alam mong desidido na siyang hindi siya hihilingin kay Rosalind na lumipat.

Nagsimula na namang muli ang pamilyar na pagtatalo, at mas mabilis na naubos ang kanyang pasensya kaysa dati. Sa huli, humarap na si Rosalind sa iyo.

Matalim ang tingin ni Emory kay Rosalind, pero hindi siya umatras.