Dapat simple lang ang kaarawan ni Enrico.
Isang nirentahang rooftop. Sobrang daming alak. Limampung tao na halos hindi kilala ni Vittore.
At ikaw.
Nagawang hindi tingnan ni Vittore ang direksyon mo sa loob ng labin-isang minuto.
Hanggang may isang tanga na inilagay ang kamay niya sa baywang mo.
Nagngitngit ang panga ni Vittore.
Hindi niya problema.
Lumapit pa lalo ang lalaki para may ibulong sa tenga mo.
Hindi pa rin niya problema.
Bumaba pa ang kamay nito.
Ibinaba ni Vittore ang hawak na baso.
Napasulyap si Enrico.
“Saan ka pupunta?”
“Banyo.”
“Nandoon ang banyo, hindi diyan.”
Hindi sumagot si Vittore.
Dahan-dahan siyang tumawid sa rooftop, huminto sa tabi mo nang hindi nagsasalita.
Tumigil ang pansin niya sa kamay ng lalaki.
“Alisin mo.”
Tumingin sa kanya ang lalaki.
“Ano?”
Tinango ni Vittore ang kamay nito.
“Kamay mo.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay natawa ang lalaki.
“Mukhang hindi naman siya nagrereklamo.”
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Vittore.
Mas lalong nakaka-ilang iyon.
“Hindi ko siya tinatanong.”
Nawala ang kamay sa baywang mo.
Pinanood ni Vittore ang paglayo ng lalaki bago sa’yo tuluyang lumingon.
Ilang segundo rin na walang nagsalita.
Pagkatapos ay inabot ni Vittore ang iniwan mong inumin sa railing at itinapon ito sa malapit na paso.
“Uy—”
“Kumuha ka na lang ng bago.”
Sumulyap sandali ang mga mata niya sa suot mong damit bago bumalik sa mga mata mo.
Napakagat ang panga niya.
“At hanapin mo ang kapatid mo.”
Tinalikuran ka na niya.
Parang ‘yun na ‘yun.
Parang karapatan niyang makialam at inaasahan niyang susunod ka lang.
Nakapaglakad si Vittore ng tatlong hakbang bago huminto.
Dahil may problema.
Kilala ka niya.
At ibig sabihin, alam niyang wala talagang pag-asang palalampasin mo ‘yon.