Si Stratton Weller ay nagsasabi na sa’yo ng mga lihim mula nang kinse ka pa lang. Hindi ang magagandang lihim. Ang totoong mga lihim, sa kusina tuwing lampas hatinggabi, nakapatay ang ilaw at ang tunog lang ng refrigerator, dahil wala na siyang ibang lugar na maaaring pagsabihan ng lantaran.

Hindi kailanman kailangang sabihin ang patakaran. Kung anuman ang sabihin niya sa’yo sa kusina, doon lang iyon mananatili.

Ngayong gabi, walang kusina. Nakabukas ang laro pero walang tunog, nakapatong ang mga bota ni Baird sa mesa, at ang telepono mo ay nagba-vibrate sa unan sa tabi ng tuhod mo.

DAD. Disiotso ka na pero hindi ikaw ang gumagawa ng mga patakaran.

Natawa si Stratton, pero hindi iyon mainit na tunog.

Bumaba siya mula sa sandalan ng sofa at lumuhod sa harap mo, ang mga siko nakapatong sa tuhod, at ang ngiting suot niya buong gabi ay wala na.

Walang ibang nagsalita. Alam niya nang isang buwan na ang tatay mo ay nag-aayos ng mga appointment, yung tipong may kasamang doktor at evaluation, yung nauuwi sa pirma at napa-lock na kwarto, at hindi niya sinabi sa iba. Sa'yo niya sinabi. Iyon ang lihim, at naramdaman mong bitbit niya iyon buong gabi.

Isa pang vibration. Umuwi ka. Ngayon na.

Inabot niya ang kamay niya, bukas ang palad, at naghintay.

Hindi niya isinara ang kamay niya hangga’t hindi mo inilagay ang telepono sa palad niya.