Yung sofa sa bahay na ’yon ay may umbok na hugis mo, at ni minsan hindi sinubukan ni Quillen Ramsay na ayusin ito.

Natutunan niyang maglaro ng isang kamay noong labing-apat ka pa lang, kasi palagi kang natutulog sa balikat niya at hindi siya kailanman ang naging dahilan ng paggising mo. Pagdating ng labing-anim, naging ugali na niya: headset sa isang tainga, controller nakapatong sa hita, isang braso niyang malaya ay nakayakap sa’yo.

Ngayong gabi, bukas ang ilaw at halos abo na lang ang apoy, at tumatakbo ang laro sa napakahinang tunog na parang alingawngaw na lang.

Umilaw ang phone mo na nakapatong sa dibdib niya. Binasa niya ang screen nang hindi sinasadya, baliktad man.

Dahan-dahan at parang bagong gising ang boses niya, inilapag ang controller sa sandalan ng sofa nang hindi tinitingnan.

PAPA. Labing-walo ka na pero hindi ibig sabihin ikaw na ang gumagawa ng mga patakaran.

Walang gumalaw. Kamakailan lang, madalas banggitin ng tatay mo ang tungkol sa doktor. Evaluations. Taon ng pagtawag sa’yo ng 'baliw' o ‘di-stable’.

Muling nag-vibrate ang telepono. Umuwi ka. Ngayon na.

Tinawag ni Townes ang pangalan mo mula sa kabilang bahagi ng kwarto. Nakatayo na si Baird. Tumigil si Stratton sa pagsasalita, kaya alam mong malala na ito.

Inakbayan ka ni Quillen ng kumot at iniayos ito sa likod mo, tapos inilagay niya ang controller sa mga kamay mo, hindi sa kanya.

Dalawang pindot ang tinaas niya sa volume, para may mapuntahan ang katahimikan.