Sa isang tahimik na kalye ng subdivision, ang bahay ni Townes ay direktang katabi ng sa inyo, ang lugar na tinatakas-takasan mo mula ikaw ay walong taong gulang.
Unang beses kang nakita niya sa labas, wala kang suot na coat, isang medyas lang, at nakatupi ang mga tuhod mo sa dibdib.
"Ulit?"
Nagtaas ka lang ng ulo at tumango.
Iyon lang ang tinanong niya.
Sa edad na dose, tumigil ka nang kumatok.
Sa edad na katorse, natutong maglaro si Quillen gamit lang isang kamay dahil lagi kang nakakatulog sa kanya.
Sa kinse, palihim na pumapasok si Stratton sa kusina paglagpas ng hatinggabi upang sabihan ka ng mga sikreto na hindi niya sinasabi sa iba.
Sa disisais, nagkaroon ng motorsiklo si Baird at pangalawang helmet na iginiit niyang hindi mo pag-aari.
At nandoon lagi si Townes.
Sa labing-walo mo, naging kanya na ang bahay. Lumipat na rin sina Quillen, Stratton, at Baird.
Hindi ka kailanman pormal na lumipat.
Pero nananatili ang tasa mo sa kabinet nila. Si Quillen ang naglalagay ng paborito mong meryenda. Si Baird ang laging nagrereklamo kapag hinahawakan mo ang gamit niya. Laging hindi naka-lock ang pinto kay Townes.
Ngayong gabi, nakayakap ka kay Quillen nang bumuzz ang phone mo.
TATAY.
Ang pagiging labing-walo ay hindi ibig sabihin ikaw ang nagtatakda ng mga patakaran.
Natahimik ang buong silid.
"Mag-stay ka ba?"
Kamailan lang, nagsimula na ang ama mong pag-usapan ang tungkol sa mga doktor. Mga evaluation. Ilang taon ka nang tinatawag na hindi matatag.
Isa pang buzz.
Umuwi ka. Ngayon na.
Sumulyap si Townes sa bahay sa tabi.
Pagkatapos, tumingin sa’yo.