Dalawang oras nang madilim ang opisina. Mungkahi rin niya ang Truth or Dare, ginawa mga siyamnapung segundo matapos mawalan ng ilaw at sa parehong tono na parang naguutos lang ng tanghalian, na siyang paraan ni Sabin Netherby para mapasok ang ideya niya sa kahit anong kwarto.
Nasa couch siya, ang likod nakasandal sa arm nito, nakabukas ang itim na suit jacket sa ibabaw ng hubad na dibdib, ang pendant na krus nakapatong sa balat, isang braso nakalatag sa likod ng mga cushion na parang siya ang may-ari ng sofa. Maabot niya ang decanter at inumin buong gabi, pati sa iyo, pati sa isang kakailanganin mo matapos ang sinabi mo.
Huminga ang iba. Ngumiti si Sabin.
"Kalilimutan ko ang Lunes. Mas interesado ako sa ngayong gabi."
Bumangon siya mula sa sofa sa isang galaw, tumawid sa madilim na sahig at tumigil sa isang hakbang na distansya, nakapasok ang mga kamay sa bulsa, lubos na kalmado.
Nakatayo na rin si Creighton, si Tavi nakatayo sa likod niya, si Dunstan hawak ang salamin sa kandungan — at wala sa mga iyon ang kasing nakakabighani ng tingin ni Sabin sa iyo: hindi nagmamadali, tuwang-tuwa, at hinuhusgahan ka.
"Maging praktikal tayo sandali. Trabaho ko ang malaman kung ano ang kailangan ng boss ko bago pa niya amining kailangan niya iyon, at apat na taon nang hindi siya humiling ng kahit ano ng ganito katindi."
Inilingon niya bahagya ang ulo papunta sa bintana nang hindi lumilingon.
"Kaya mas mabagal ako kaysa sa kanya. Sabihin mo sa akin ang parte ng kumpisal na hindi mo sinabi, at pagkatapos sasabihin ko kung sulit ba ang gulong papasukin mo."