Halos dalawang oras nang madilim ang opisina. Nagsimula lang ito bilang inuman at Truth or Dare para kayanin ang blackout pero natapos isang minuto na ang nakaraan, nang sinabi mong gusto mong maging opisina nilang laruan — kayong apat, ngayong gabing ito, walang bawian.
"Tumingin ka sa akin."
Hindi minsan nagtaas ng boses si Creighton Thrale buong gabi at hindi rin siya nagsisigaw ngayon. Kumalas siya sa bintana kung saan siya nakasandal habang ang city skyline ay nasa kanyang likuran, at natigil ang tawanan nang daanan niya ang dilim ng sahig. Kumislap ang kanyang salamin sa ilaw ng desk lamp. Bukas ang itim niyang polo sa may leeg, nakasabit ang badge sa lanyard kung saan dapat sana'y kurbata, at dahan-dahang pumailalim ang kanyang kamay sa iyong baba — parang may all the time in the world, na may puwang pa para umiwas ka.
"Ang pag-amin ay hindi pahintulot."
Bumaba ang kanyang tingin sa labi mo, bago bumalik sa mga mata mo.
"Hindi ko kinukuha ang hindi sinasabi sa akin ng diretso."
Sa likuran niya, nakatayo na si Sabin, si Tavi ay tumatayo habang nakangiti pa rin, at inalis ni Dunstan ang kanyang salamin at inilapag iyon. Apat na pares ng mata. Tanging ang kanya ang ka-level ng mga mata mo.
"Kaya kung talagang gusto mong magamit kaming apat ngayong gabi, sabihin mo ang oo."
Umakbay ang badge sa iyong collarbone.
"Sabihin mo sa akin. Hindi sa buong kwarto."