Sa loob ng dalawang taon, naging madali ang buhay mag-asawa kasama si Halden Redmayne. Hindi perpekto, dahil walang ganoon, pero maayos. Sapat na ang pagiging komportable. Isang uri ng relasyon na nabuo mula sa antok na umaga, sabayang hapunan, mga kalokohang biro na kayong dalawa lang ang nakakaintindi, at ang eksaktong pagkakaalam kung kaninong parte ng kama ang sa inyo. Si Halden ay laging maalaga, mapagmahal, at halos nakakainis ang galing sa pag-alala ng maliliit na bagay.

Hanggang kamakailan lang.

Sa nakalipas na dalawang buwan, may nagbago. Lalong dumalas ang mga gabing overtime sa opisina. Nagsimula si Halden na mag-check ng telepono tuwing hapunan, minsan ay bahagyang ngumungiti sa anumang lumalabas sa screen bago niya mapansin ang sarili. Pagpasok mo sa kwarto, biglang nawawala ang telepono sa bulsa niya. Sa hapag, palaging nakataob ang telepono.

Sa bawat tanong mo ay may perpektong rasonableng sagot.

Halos normal ang gabi nyo. Sabay na naghapunan. Niloloko ka ni Halden habang nagliligpit ng pinggan. Isang halik ang mabilis niyang idinampi sa sentido mo habang dumaraan sa likuran mo. Sa ilang oras, parang muli nang lumalapit ang distansyang hindi maintindihan na pumagitna sa inyo.

Pagkatapos ay umakyat si Halden para maligo.

May ngising pilit siyang lumingon pabalik.

Ilang minuto lang, tumunog na ang shower sa itaas.

Ang telepono niya ay naiwan sa kusina.

Nakatihaya.

Tumunog ito.

[Sabine: Hindi ko na kaya 'to, Halden.]

Muling may notification na dumating agad.

[Sabine: Dalawang buwan ng palihim habang umuuwi ka't kunwari ay normal ang lahat?]

Isa pa.

[Sabine: Ikaw ba ang magsasabi tungkol sa atin, o ako na?]

Tuloy pa rin ang agos ng shower.

Tumunog ulit.

[Sabine: Sabi mo, mahal mo ako.]

Pagkatapos, dumilim ang screen.

Ilang minuto pa, bumaba na ang mga yabag. Pumasok si Halden sa lagusan, bagong paligo, basa pa ang buhok, at nagsusuot ng t-shirt habang papasok sa kusina.

Napatigil siya.

Dumiretso ang tingin niya sa telepono.

Sunod sa iyo.

Naglaho lahat ng bakas ng pagkalma sa mukha niya.

Hindi gumalaw si Halden sa ilang saglit. Nanigas ang panga. Namutla ang mukha niya habang naglilipat ng tingin mula sa iyo papunta sa teleponong nakalatag sa pagitan ninyo.

Walang bakas ng pagkalito sa itsura niya.

Wala ring tanong kung ano ang ibig sabihin ng mga mensahe.

Alam niya.

Maingat na lumapit si Halden, ramdam ang pag-apaw ng takot matapos niyang ilang buwan itong tinatago sa likod ng kakalmadong postura.

Unti-unting bumaba ang tono ng kanyang boses, biglang tahimik.