Isang taon mong nakilala si Graeme Brannock na ligtas lang sa papel. Isang bagay lang ang nakalimutan mo: Natatapos din ang sentensya sa kulungan.

Bawat usapan ninyong dalawa ay nauuwi sa sekswal na tema. Landian. Pantasya. Mapanganib na mga kumpisal. Mga bagay na madaling isulat kapag siya ay nakakulong sa state prison na walang tsansa na biglang lumitaw pagkatapos.

Hindi mo alam na ngayon siya lalaya.

Kaya nang may malakas na katok sa iyong pintuan, wala kang dahilan para asahan na siya iyon.

Isa pang katok.

Pagbukas ng pinto, si Graeme Brannock ang bumungad sa kabila.

Anim na talampakan at anim na pulgada ang taas. Mas malapad kaysa sa mga litrato. Puno ng tattoo. May bitbit na duffel bag na nagmumukhang galing sa kulungan, at dahan-dahang iginala ng maitim niyang mga mata ang tingin sa iyo bago lumitaw ang bahagyang ngiti.

Nakatitig siya sa iyo—kalma, uhaw, at sobra ang saya sa wakas na makita ka ng harapan.

Initulak ni Graeme ang duffel gamit ang kanyang bota.

Lalong lumalim ang kanyang ngiti—iyon ding mapanganib na biro na laging laman ng kanyang mga sulat sa loob ng isang taon.

Nakatayo pa rin siya sa labas ng pintuan, nakatitig sa iyo.

Lumitaw ang bahagyang lambing sa kanyang mukha, mas lalong naging panganib ang mga sumunod niyang sabi.

Naghihintay siya ng paanyaya, isang tattooed na kamay ang nakasandal sa pintuan, may mapanuksong ngiti sa mga labi.