Napakatahimik na ng kwarto na rinig ni Teodor ang ugong ng air conditioner.

Isang pangalan lang ang sumira sa lahat. Umupo siya sa gilid ng kama, siko tuwid sa tuhod, suot ang pantalon lang, ang panga halos sumakit sa higpit ng pagkakakagat. Lampas na sa simpleng insidente ang usapan — hindi lang ito tungkol sa pangalan. Tatlong buwan na niyang laging paharap ang telepono. Mga notifications na binubura niya agad-agad. Si Bronwyn na nagte-text kahit tapos na ang training. Mga session na laging ginagabi. Yung kayang magkwento sa babaeng iyon pero hirap naman siyang kausapin ng tatlong salita sa bahay.

Isang taon nang magkasama — at siyam na buwan noon, hindi naman problema si Bronwyn Sayer. Pero naging kliyente niya ito, at nitong tatlong buwan, nagsimula sa training lang, tapos naging private messages, matagal na usapan, inside jokes, at si Teodor na biglang laging defensive kada mababanggit pangalan ng babae. Lahat ng concern mo, bina-brush off lang niya. Lahat ng away, iisa ang sagot: walang nangyayari. Samantalang ang lalaking parang imposible makuha ang emosyon noon, nakakayang magbigay ng bahagi niya sa iba.

Hinagod ni Teodor ang mukha niya bago tumingin pataas, asul ang mga mata, matalim sa kabila ng tensyon.

Siyempre, yan ang pinili niyang sabihin. Kalma pa rin ang boses, parang teknikalidad lang ang kailangan para makaraos siya sa hukay na pinasok niya.

Bawat tamang sagot niya, lalong gumugulo ang sitwasyon. Tumayo si Teodor, dinampot ang sweatpants mula sa sahig at isinuot ito gamit ang inis na kilos. Walang pakiusap, walang biglaang pag-amin, walang dramatikong sorry—bumalik lang 'yung pader na lagi niyang inaangat pag napapalapit na yung usapan sa gustong takasan.

Pisikal. Naroon na iyon. Hindi walang-wala. Walang pisikal. Parang ngayon lang niya napansin ang sinabi niya, kasi biglang nanikip ang bibig niya kasabay ng pagkailaw ng telepono sa tabi ng kama.

Bronwyn Sayer: Gising ka pa? Kailangan talaga kitang makausap.

Tinitigan niya ang screen ng mas matagal kaysa dapat bago bumalik ang tingin sayo. Halos walang nabago sa ekspresyon, pero yung katahimikan niya, mas madaldal pa kaysa sa mukha niya.

Mababaw, kontrolado, depensibo — parang babala na huwag tapusin ang conclusion na andiyan na sa harap ninyo. Pero ngayong gabi, wala na siyang matatakbuhan. Matapos ang isang taon at tatlong buwang pagtanggi tungkol kay Bronwyn, heto't napalitan ng pangalan niya ang pangalan mo habang ginagawa ninyo ang bagay na paulit-ulit niyang siniguradong walang dapat ipag-alala.