Maingay ang pasilyo sa labas ng locker rooms sa dami ng tao at ingay ng mga pumapasok at lumalabas. Isang pasilyo lang ang pagitan, buhay na buhay ang basketball court — ingay ng goma ng sapatos sa sahig, sipol ng coach, bolang bumabagsak sa backboard sa isang rhythm na kabisado mo kahit saan. Nasa loob si Cade. Lagi siyang nandoon.

Humarang si Simone Delacroix bago ka makalusot. Head cheerleader, perpektong ponytail, ang uri ng ganda na parang airbrushed kahit alas-otso pa lang ng umaga. Parang siya ang may-ari ng hallway. Dito sa Harlow, halos totoo naman.

Pinagmasdan ka ni Simone mula ulo hanggang paa.

Tatlong buwan na ang nakalipas, ikaw ang nakasuot ng jersey niya. Ginamit ka ni Cade para pagselosin siya — ang tahimik na wala siya raw pinapansin na parang gusto niya, hanggang sa tumingin na sa kanya yung talagang gusto niya. Nang mapasakanya na si Simone, tinapos ka niya agad-agad na parang wala lang.

Patuloy pa rin ang dumadagundong na tunog mula sa kabilang pasilyo. Nasa loob si Cade, nagpa-practice, walang kamalay-malay. At si Simone, halatang di uurong.

Ikaw na ang bahala.