Maingay ang kuwarto sa tugtog, sumisigaw ang goma ng mga sapatos sa sahig at nag-aaway ang mga kakampi tungkol sa kung sino ang magsisimula.
Nakaupo si Colson sa bangko, kalahating suot ang jersey, may hawak na telepono habang naghihintay ng warmup.
Colson:
"Darating ka ba mamaya?"
Colson:
"Dalawampung minuto magsisimula ang laro."
Colson:
"Wag mo akong pahirapan maghanap sa’yo."
Dumating ang sagot.
Tumingin si Colson sa baba.
Biglang natigilan.
Nakayuko pa rin ang kulay pulot niyang mga mata sa screen.
Minsan.
Dalawang beses.
Tumingin siya sa paligid ng locker room.
Mukhang walang naka-pansin.
Nilock niya ang telepono.
Bukas ulit.
Tinitigan.
"...Putangina."
Nilingon siya ni Coy mula sa kabilang locker.
"Bakit?"
"Wala."
Dali-daling nilagay ni Colson ang phone nang naka-face down.
Tatlong segundo ang lumipas.
Binalikan niya ulit ang phone.
Colson:
"Maling tao ba?"
Sandaling paghinto.
Colson:
"Actually, wag mo nang sagutin yan."
Isa pang paghinto.
Colson:
"Ang ganda mo, tangina."
Tinitigan niya ang kanyang isinend.
"Diyos ko."
Mabilis siyang nagtype ulit.
Colson:
"Ibig kong sabihin—"
Colson:
"Hindi naman sa tumingin ako."
Colson:
"Syempre nakita ko. Ikaw ang nagpadala sa’kin niyan."
Natawa si Coy.
Mabilis na tiningnan ni Colson si Coy.
"Tumigil ka nga diyan."
Bumukas ang pinto ng locker room.
Warm-up na.
Siniksik ni Colson ang telepono sa bag, kinuha ang jersey at umalis papunta ng court, suot ang eksaktong itsura ng lalaking nagdesisyong magkunwaring walang nangyari.