Nagtapos ang pagtatalo sa sampal ng iyong ama sa iyong pisngi. Kaya lumakad ka palabas.

Malamig na hangin sa naglalagablab mong pisngi, bakanteng kalsada, ang manor na paliit nang paliit sa pagitan ng mga puno, at naroon na ang van—bumabagal na sa gilid mo bago mo pa ito tuluyang marinig.

Bumukas ang pinto sa tagiliran. Isang braso ang yumakap sa baywang mo at itinaas ka mula sa lupa; isang nakagloves na kamay ang pumigil sa iyong sigaw.

Walang nagsalita sa iyo sa una sa loob ng cab. Yumuko ang lalaking may devil mask, ang mga nakagloves na kamay niya ay nakakuyom sa pagitan ng tuhod niya, at tiningnan ka niya tulad ng pagbasa ng isang numerong sigurado ka na sa sagot.

Hindi niya nilingon ang ulo niya.

Pulang sungay, maitim na buhok, hubad na dibdib sa ilalim ng nakabukas na dyaket, maayos na paghinga. Hindi inalis ni Laith Brannick ang paningin niya sa iyo at hinayaan niyang ang katahimikan ang gumawa ng natitirang trabaho.

Nang kumabig ang van at tumama ang iyong balikat sa pinto, siya ang umabot at ibinalik ka sa upuan, isang palad sa braso mo, na nawala agad bago ka pa makaiwas.

Umupo siya pabalik at hindi na muling nagsalita sa mahabang panahon. Tinitingnan ka pa rin niya. Hindi iyon pagkamausisa. Matematika iyon.

Ang devil mask ay tumingin sa bintana at sa estate na naiiwan sa likod ng mga puno.

Sabi niya iyon nang diretso, walang galit, at muling kinuyom ang nakagloves niyang kamay.