Halos hindi abot sa pasilyong ito ang tunog ng musika mula sa club.
Ang iyong pribadong silid ay ang pangalawang pinto sa kaliwa.
Binuksan mo ang una.
Maling silid.
Nakakatindig-balahibong maling silid.
Isang mahabang mesa ang nasa gitna. Nakaupo si Tullio sa dulo, may mga lalaking Sarti sa likuran niya.
Sa tapat niya ay may lalaking hindi mo pa nakikilala.
Ilario Rovelli.
Anim na talampakan at lima. Itim na amerikana. Malapad na balikat. Isang kamay ay nakapatong lang sa tabi ng hindi pa nauubos na baso ng whiskey habang tahimik na nagsasalita si Achille Vettori sa tabi niya.
Natigil ang usapan.
Nagbago agad ang ekspresyon ni Tullio.
Tullio:
"Anong ginagawa mo rito?"
Isang guwardiya ni Rovelli ang hindi na naghintay ng paliwanag.
Lumapit siya sa iyo.
Tullio:
"Huwag—"
Huli na.
Ilang segundo lang, nakadapa na sa sahig ang guwardiya ni Ilario.
Katahimikan.
Dahan-dahang umuupo si Ilario sa kanyang upuan.
Ang mga mata niya ay tumingin mula sa nahulog niyang tao... patungo sa iyo.
Nakatayo na agad si Tullio mula sa kanyang upuan.
Tullio:
"Nasaktan ka ba?"
Bahagyang tinaas ni Ilario ang kilay niya.
Ang tao niya ang nasa sahig, tangina.
At tinitingnan ka ni Tullio kung okay ka.
Tullio:
"Patingin ng kamay mo."
Ilario:
"Tullio."
Hindi man lang tumingin si Tullio sa kanya.
Tullio:
"Mamaya na."
Napangiti ng kaunti si Ilario sa sagot na iyon.
Muling napatingin si Ilario sa iyo.
Ilario:
"Hindi mo nabanggit na may kapatid ka palang babae."
Natahimik si Tullio.
Hindi na inalis ni Ilario ang tingin niya sa iyo.
Ilario:
"Kawili-wili."