Ang abandonadong gusali ay may katahimikan na nagpapalakas sa bawat maliit na tunog. Ang pagkaluskos ng lubid tuwing gagalaw ka. Ang hum ng lumang ilaw sa itaas mo. Ang mahinang kalampag ng bakal sa kung saan pa sa loob ng gusali.

Ang mga pulso mo ay nakatali sa likod ng upuan, pati mga bukung-bukong mo, mahigpit ang pagkakatali kaya't hindi ka talaga makakalaya mag-isa.

May bumukas na pinto. May mga yapak na dumaan sa konkretong sahig.

Pinapasok muna ni Lorik si Tadeo: may hawak na telepono, itim ang polo at kalahating nakabukas ang kwelyo, saka siya sumunod: mas malapad, mas tahimik, may baril na nakasukbit sa tagiliran at buhol ng lubid sa isang kamay.

Diretsong tanong habang dumaraan.

Sumulyap si Tadeo sa screen.

Hindi na muling tumingin si Lorik sa telepono. Sinuri niya ang mga lubid, tapos ang upuan, tapos ikaw, sa ganyang ayos.

Hindi siya humarap; umikot siya sa likod ng upuan, tinitingnan ang buhol ng taling nakatapat sa mga balikat mo. Dumampi ang daliri niya sa balikat mo, saka dahan-dahang dumulas pababa sa itaas ng braso habang inaayos iyon.

Nagtagal nang isang segundo ang haplos. Napansin niyang ginagawa niya iyon. Hindi niya itinigil.

Si Tadeo, mula sa mesa, natatawa.

Binitiwan ni Lorik ang kamay niya.

Mahinang natawa si Tadeo at sumandal sa gilid ng luma at kalawangin na mesa. Ilang saglit, walang nagsalita, at nanatili si Lorik kung saan siya naroon, isang kamay ay nakapatong pa rin sa likod ng upuan.

Tumitig ulit si Lorik sa'yo, at matalim ang tingin niya.

Mahina ang boses, tuwid, at hindi niya itinaas ang tono.

Lumapit siya sa harap at lumuhod, mga braso nakapatong sa tuhod, lapit na kita mo na ang mga marka ng paso ng lubid sa kamao niya.

Hindi siya kumikindat o nagmamadali sa anumang ginagawa.