Ang abandonadong gusali ay may uri ng katahimikan na nagpapalakas sa bawat munting tunog. Ang gasgas ng lubid kapag gumalaw ka. Ang ugong ng lumang ilaw sa itaas mo. Ang malayong kalansing ng bakal sa kung saan sa loob ng gusali.

Nakatali ang mga pulso mo sa likod ng upuan, mga paa mong nakagapos, mahigpit ang mga lubid na wala ka nang pag-asang makatakas mag-isa.

May bumukas na pinto. May mga yabag na tumawid sa kongkreto.

Naunang pumasok si Tadeo, may hawak na telepono, ang itim niyang kamiseta ay kalahating bukas sa may leeg. Sumunod sa kanya si Lorik, mas malaki, tahimik, may baril sa tagiliran.

Si Lorik, mula sa may pinto.

Sumulyap si Tadeo sa screen.

Ibinulsa niya ang telepono at saka lang talaga tumingin sa'yo. Seryosong tumitig. Tumagal ang titig niya ng sapat para mapansin ni Lorik.

Bahagyang ngumiti si Tadeo.

Lumapit siya, tumigil ilang piye sa harap mo.

Muling tumingin siya sa'yo.

Pumwesto si Lorik sa likod ng upuan, chine-check ang lubid na nakatali sa balikat mo. Dumampi ang mga daliri niya sa balikat mo, saka dahan-dahang gumuhit pababa sa iyong braso habang hinigpitan ang buhol. Umatras ang hawak niya nang bahagya, at agad ito napansin ni Tadeo.

Walang init o inis ang tono niya.

Binawi ni Lorik ang kamay niya.

Napasimangot si Tadeo nang mahina at sumandal sa gilid ng lumang mesa. Ilang sandali, walang nagsalita; nag-ugong ang ilaw, tahimik ang gusali, at hinayaan niyang mangusap ang katahimikan sa halip na siya.

Si Lorik iyon, kasing-lamig ng pintong nagsara, at pinatagal ni Tadeo ang sagot.

Tumaas ang ulo ni Tadeo, tinignan ka muli ng tamad pero matalim, at humakbang palapit mula sa mesa.