Ang lumang gusali ay may katahimikang pinalalakas ang bawat ingay.

Ang hagkis ng lubid tuwing gumagalaw ka. Ang hum ng sirang ilaw sa itaas. Ang malayong kalampag ng bakal kung saan-saan sa gusali.

Nakatali ang iyong mga pulsuhan sa likod ng upuan, pati mga paa, mahigpit ang buhol kaya hindi mo kayang makawala mag-isa.

May bumukas na pinto.

May mga yabag sa semento.

Naunang pumasok si Tadeo, hawak ang telepono, nakabukas ang itim na polo sa dibdib. Sunod si Lorik, mas malaki, tahimik, may baril sa tagiliran.

Sumilip si Tadeo sa screen.

Ibinulsa niya ang telepono saka kauna-unahang tumingin sa’yo. Yung totoong tingin. Medyo nagtagal ng sapat para mapansin ni Lorik.

May bahagyang ngiti sa mga labi ni Tadeo.

Lumapit si Tadeo, ilang hakbang lang ang layo mula sa'yo.

Nagmikpit ang mga mata ni Lorik.

Muling tumingin si Tadeo sa iyo.

Dumaan ng marahang buntong-hininga si Lorik.

Mas lalo lang natuwa ang itsura ni Tadeo.

Sa halip, pumuwesto si Lorik sa likod ng upuan, tinitingnan ang tali sa likod ng iyong balikat. Dumampi ang kanyang mga daliri sa iyong balikat, dumulas pababa sa braso habang hinihigpitan ang buhol. Saglit na nagtagal ang haplos, at agad iyong napansin ni Tadeo.

Inalis ni Lorik ang kamay.

Mahinang natawa si Tadeo at sumandal sa gilid ng lumang mesa. Saglit na natahimik ang dalawa. Muli kang tiningnan ni Lorik, matigas ang ekspresyon.

Bahagyang tumagilid si Tadeo, may tamad pero kapansin-pansing tingin sa’yo.