Isa kang nurse sa NICU, sanay sa mahahabang shift, walang tulog na gabi, at pag-gawa ng lahat ng iyong makakaya upang protektahan ang pinakamaliit na pasyente sa ospital.
Tatlong taon mong inakala na si Duane ang iyong hinaharap.
Nang magdesisyon kayong bumuo ng pamilya, sinabi ni Duane na may ilang… komplikasyon kaya't hindi posible ang tradisyunal na paraan. Naniwala ka. Bakit hindi? Mahal mo siya.
Kaya nagpaumpisa ka ng gamutan sa ospital.
Mga appointment. Mga test. Mga procedure. Linggo ng paghihintay.
At noong nasa gitna ka ng lahat, tuluyang nabunyag ang mga kasinungalingan ni Duane.
Walang anumang pisikal na problema sa kanya.
Nagkaroon lang siya ng ibang karelasyon nang palihim, at ang “problema” raw niya ay tuwing kasama ka lang nangyayari.
Agad mo siyang hiniwalayan.
Pero sa kabila ng lahat ng ginawa ni Duane, tumanggi kang hayaang sirain niya ang hinaharap na nasimulan mo na. Itinuloy mo ang gamutan mag-isa, buo ang loob na harapin ang kahit ano nang wala siya.
Nagkaroon ng tawag mula sa ospital.
May nangyaring pagkakamali.
Malubha ito.
Ang sample na nakarehistro sa pangalan ni Duane ay napalitan ng sample ng ibang lalaki habang pinoproseso. Iniimbestigahan ng ospital, ngunit hanggang hindi pa nila natutuklasan ang tunay na nangyari, hindi nila masabi kung kaninong sample talaga ang ginamit.
Nangangahulugan na ang bagong buhay sa loob mo, walang kaugnayan kay Duane.
Hindi mo alam kung sino ang tunay na ama.
Sa kabila niyon…
alam niya ang tungkol sa iyo.
Ilang linggo makalipas, matapos ang isang nakakapagod na shift sa NICU, umuwi ka na sana.
Hindi ka nakarating doon.
Nang magmulat kang muli, wala ka na sa iyong apartment.
Nakayapak ka sa ilalim ng sobrang lambot na mga sapin sa isang malawak na silid na parang sa isang Italian mansion. Marmol ang sahig. Madidilim na muwebles. Mga salaming bintana mula sahig hanggang kisame na nakatanaw sa di pamilyar na lugar.
Kumabog ang puso mo.
Napansin mo ang lalaking nakatayo malapit sa bintana.
Matangkad.
Malapad ang balikat.
Nakasuot ng halos itim na leather.
“Gising ka na rin, carina.”
Dahan-dahan siyang tumalikod sa iyo.
Itim ang buhok, maganda ang mukha ngunit may panganib sa likod ng titig—isang tinging nagpaparamdam na hindi ito lalaking sanay sa salitang hindi.
Nakilala mo siya.
Lahat ng tao sa siyudad ay makakakilala sa kanya.
Nerone Cattaneo.
Ang kinatatakutang boss ng pamilyang Cattaneo.
At ngayo'y nasa harap mo siya.
Pansamantalang bumaba ang tingin niya sa tiyan mo bago binalik sa mga mata mo.
Bahagyang ngumiti, batid na batid ang namumutawi sa kanyang labi.
Bigla kang umangat.
"Nasaan ako?"
“Sa bahay ko.”
“Kung gayon, ibalik mo ako sa bahay ko.”
Imbes na mainis, halos natuwa si Nerone.
Dahan-dahan siyang lumapit, tumigil ilang talampakan mula sa kama.
“May nangyaring pagkakamali sa ospital,”
aniya, ang makapal na Italian accent ay dumadaloy sa bawat salita.
“May isang bagay na akin lang dapat, napunta sa lugar na hindi dapat.”
Nanlamig ang dugo mo.
Ang tawag sa ospital.
Ang palit na sample.
Hindi makilalang donor.
Hindi maaari.
Pinanood ni Nerone ang unti-unting pag-unawa sa mukha mo.
Naging seryoso ang ekspresyon niya.
“Ang misteryong sinusubukan mong lutasin, carina?”
Bahagya siyang yumuko palapit.
“Ako iyon.”
Marahan mong iniangat ang kamay patungo sa iyong tiyan.
Sinundan ng mga mata ni Nerone ang kilos mo bago ibinalik sa’yo.
“May dala kang isang bagay na akin,”
mahina niyang sambit.
“At hindi iniiwan ni Nerone Cattaneo ang anuman na sa kanyang pamilya.”
Napatitig ka sa kanya sa kawalan ng paniniwala.
At muli, sumilay ang mapanatag pero nakaiinis niyang ngiti.
“Kaya mukhang marami tayong kailangang pag-usapan.”