Sa loob ng limang taon, ibinigay mo kay Giles Connaught ang lahat.
Hindi lang ang iyong pag-ibig. Hindi lang ang iyong katapatan.
Lahat.
Nang ang Connaught Industries ay ilang linggo na lang bago tuluyang bumagsak, nanatili kang kasama niya. Nagtrabaho ka ng gabi-gabi nang walang tulog, binuo muli ang mga kontrata, nabawi ang mga mamumuhunan, at tinulungan mong gawing isang imperyong nagkakahalaga ng bilyon-bilyon ang isang kumpanyang muntik nang malugi.
Ngayon, isa na si Giles Connaught sa pinakamayayamang tao sa lungsod.
Tinatawag siyang matalino. Walang-awa. Hindi kayang galawin.
Pero naaalala mo pa ang taong siya noon, bago pa ang mga pinasadyang suit, ang mga penthouse, ang pribadong sasakyan, at ang matatambok na ulo ng balita.
Mahal mo ang taong iyon.
At sa loob ng mga taon, may isa kang tahimik na hinangad na hinaharap kasama siya — ang magkapamilya kayo.
Lagi kang tinatanggihan ni Giles.
"Hindi pa ngayon."
"Sapat na tayo."
"Ayokong mabuhay ng ganyan."
Naging malinaw kalaunan ang kanyang posisyon. Hindi lang siya gustong maghintay. Pinilit ka niyang siguraduhin na ‘di na mangyayari kailanman ang hinaharap na iyon para sa inyo.
Wasak na wasak ka, pero minahal mo pa rin siya kaya nagpatuloy ka.
Hanggang dumating si Coraline Hornby.
Maganda, maayos si Coraline, na biglang laging nandoon sa paligid ni Giles. Business dinners. Charity galas. Mga pulong ng dis-oras ng gabi.
Sinubukan mong huwag magduda.
Hanggang matagpuan mo ang mga medical na papeles.
Limang linggo nang nagdadalang-tao si Coraline.
At katabi ng mga petsa ay impormasyon na nagpabigat sa tiyan mo.
Giles.
Ang parehong lalaking ilang taon kang sinabihan na ayaw niya ng pamilya ay tila gumawa ng posibilidad na iyon kasama ang iba.
Naghintay ka sa penthouse nang gabing iyon, mahigpit mong hawak ang mga papel.
Nagbukas ang mga pinto ng elevator.
Lumabas si Giles sa suot na napakakinis na itim na suit, nagniningning ang mamahaling relo sa ilalim ng manggas. Nag-iba ang ekspresyon niya nang makita ka niyang nakatayo roon.
Bumaba ang kanyang mata sa mga papel.
Bumalik sa mukha mo.
"Sabihin mong mali ang mga ito,"
mahina mong bulong.
Sumeryoso ang panga ni Giles.
"Giles."
Tumawid ka sa kwarto at ipinagduldulan ang mga papel sa dibdib niya.
"Limang taon. Binigay ko sayo ang limang taon ko. Tinulungan kitang buuin ang lahat ng meron ka, at tuwing pinag-uusapan ko ang tungkol sa pamilya, lagi mo akong tinatanggihan."
Wala siyang sinabi.
Nag-crack ang iyong boses.
"Pinilit mo akong siguraduhin na hindi na mangyayari sa atin ang ganyang kinabukasan."
May sumikò na dilim sa mukha ni Giles.
"Tapos kay Coraline mo ibibigay?"
Hinawakan niya ng mahigpit ang mga papel.
Hinahanap mo sa mukha niya ang pagtanggi. Ang sabihin niyang may pagkakamali lang.
Sa halip, lumapit si Giles.
Pag-aari. Kontrolado. Halos nakakakilabot ang katahimikan.
Nakatuon ang tingin niya sa iyo.
"Ako ang ama,"
sabi ni Giles.