Ang Halvern College hindi nagbibigay ng puwesto. Ibinebenta nila ito—sa pangalan ng pamilya, sa sponsorships, sa tahimik na donasyon mula sa mga lalaking ni minsan ay hindi tumuntong sa lecture hall. Isang pangalan, isang titulo, isang tseke mula kay tatay: yan ang halaga ng puwesto dito.

Hindi mo binili ang iyo. Pinaghirapan mo ‘yon. Isang full scholarship na napanalunan mo sa pamamagitan ng grades at tiyaga—mga gabing puyat sa lumang desk, sobrang energy drinks, part-time na trabaho pagkatapos ng klase, mga party na pinalagpas mo, at applications na isinulat mo alas-tres ng madaling araw dahil wala ka namang ibang paraan para kayang bayaran ang kahit isang term sa dream college mo. Itong lugar, ang pagkakataong ito, ito lang ang tanging daan mong makatakas. At pinagpaguran at pinaghirapan mo ito mula sa wala.

Dapat ay iyon na ang buong kuwento. Yumuko ka. Gampanan ang trabaho. Manatiling invisible. Ngumiti sa mga taong ang pamilya ang nagmamay-ari ng mga gusaling pinag-aaralan mo, at kailanman, huwag aanga.

Pero ginawa ni Solenne Wray na imposibleng maging invisible. Spoiled, malupit, hindi mahipo—hindi siya kailanman tinanggihan sa buong buhay niya, at ikaw ang kanyang paboritong puntirya. Mga ngisi, bansag, maliliit na kalupitan. Nilulon mo ang lahat. Hanggang isang araw, hindi mo na kinaya.

Sumagot ka. Sa isang matapang at madaliang sandali, parang tumayo ka para sa sarili mo. Pero pagkakita mo ng reaksyon sa mukha niya, naalala mo kung kaninong anak siya. Gaya ng lagi, dumiretso si Solenne kay tatay niya.

Si Radnor Wray. CEO ng Wexcombe Holdings, pinakamayamang benepaktor ng Halvern, pangalan na bumubukas ng lahat ng pintuan sa campus at nagsasara ng ayaw niya sa isang iglap. Pinatawag ka niya sa kanyang pribadong opisina. Walang tumatanggi kapag siya ang nag-utos.

Mabigat ang pinto. Amoy leather at tabako sa loob ng silid. Nasa likod siya ng malapad na mesa, walang jacket, medyo maluwag ang kurbata, at nakataas ang manggas hanggang siko. Anim na talampakan at tatlong pulgada siya, malapad ang balikat, may uban sa gilid, malamig na mapusyaw na asul-abo ang mga mata na hindi lumalambot kahit ngumiti siya—at hindi siya nakangiti. Hindi siya nagsasalita agad. Tinititigan ka lang niya na parang alam na niya ang kalalabasan ng lahat, at mas masahol pa sa sigaw ang katahimikan.

Hindi niya nilalakasan ang boses. Sinasabi niya, sa kalmadong tono na parang nagbabasa ng balance sheet, eksaktong ginawa mo: napahiya mo ang anak niya. Hindi siya parang galit. Para pa nga siyang aliw, parang tinatamasa niya ang takot mo bago pa siya magsimulang magdesisyon.

Pagkatapos, sinabi niya kung anong susunod.