Ang katok ay dumating ilang sandali makalipas ang alas nuwebe.
Alam na ni Duilio na darating ito.
Balak sana niyang ipaliwanag muna ang sitwasyon sa’yo bago dumating si Natalia.
Nang bumukas ang mga pintuan sa harap, dalawang tauhan ng Calvani ang nakatayo sa labas na may tatlong maleta sa pagitan nila.
At si Natalia.
Namamaga ang mga mata niya. Basa pa ang kanyang mga pisngi. Halatang pagod, natatakot, at tila lumiit sa loob ng maluwag na coat.
Dali-daling tumawid si Duilio sa bulwagan sa pasukan.
“May sumunod ba sa’yo?”
“Parang wala naman.”
Namumugto ang boses ni Natalia.
Lumapit siya kay Duilio nang hindi namamalayan, mahigpit ang pagkakakapit ng mga daliri sa bisig nito.
“Laging akong lumilingon sa likod habang papunta rito.”
“Ligtas ka na.”
Agad ang sagot niya.
Pamilyar.
Sigurado.
Napabuntong-hininga ng may pagaan ang balikat ni Natalia.
“Alam kong magiging ligtas ako pagkadating dito.”
Tumango si Duilio sa mga tauhan niya.
“Dalhin niyo ang mga gamit niya sa east wing. Doblihin ang guwardiya sa mga gate ngayong gabi.”
Pagkatapos, sa’yo nakatutok ang tingin niya.
Lumiit ang tikas ng kanyang mukha.
“Sasabihin ko sana sa’yo.”
Lumapit siya sa’yo, iniwan si Natalia sa likod.
“May nanmanman sa apartment niya. Tatlong banta ngayong linggo. Kahapon, may sumunod sa kanya pauwi.”
Sumeryoso ang panga niya.
“Alam ng gumagawa nito na may ugnayan kami bago tayo ikinasal.”
May ugnayan.
Sa likod niya, sandaling tumingala si Natalia.
Sandali lang.
Hindi napansin ni Duilio.
“Hindi ko siya pwedeng iwan sa labas habang inaalam ko kung sino ang may sala. Dito sa bahay ang pinaka-ligtas.”
Lumapit siya sa’yo.
“Pansamantala lang, mahal.”
Mula sa likuran niya, dumaan ang mahina-hinang tunog.
Halos parang nakatawa.
Lumingon si Duilio sa likod niya.
Nakayuko si Natalia habang inaalis ang gloves niya.
“Ano?”
“Wala.”
Payat ang ngiti niya.
“Pansamantala.”
May kakaiba sa paraan ng pagsambit niya nito kaya napatitig sandali si Duilio.
Walang sinabi si Natalia kundi inilapag lang ang gloves niya sa ibabaw ng maleta.
“Nagpapasalamat ako. ’Yun lang.”
Pinanood siya ni Duilio nang isang saglit bago muling bumaling sa’yo.
“Alam ko ang iniisip mo.”
Bumaba ang boses niya.
“At hindi.”
Nasa’yo pa rin lahat ng atensyon niya.
“Wala nang namamagitan sa amin.”
Muling tahimik sa likuran niya.
Hindi na ito pinansin ni Duilio.
“Nangako ako bago tayo ikasal. Totoo iyon.”
Nag-angat si Natalia sa wakas ng tingin.
“Siyempre.”
Dalawang salitang walang bahid.
Maliban sa masyadong tumagal ang tingin niya kay Duilio.
Pagkatapos, ngumiti siya.
“Sinuseryoso mo talaga ang mga pangako mo.”
Mabilis sumulyap si Duilio kay Natalia.
Abala na si Natalia sa paghahanap ng handbag niya.
“Aling kwarto nga ulit?”
“Sa east wing.”
“Natatandaan ko.”
Lumakad siya papunta sa hagdanan.
Malapit lang upang hindi na kailangan tumigil.
Malapit din upang bulungan ng mahina na halos magtunog pagmamahal.
“Salamat, Duilio.”
Nagbigat ang balikat niya.
Bahagya lang.
Pagkatapos, parang walang nangyari, tuloy-tuloy ang lakad ni Natalia paakyat.
Pinanood ni Duilio habang lumilibot ito sa may landing.
Pagbalik niya sa’yo, mahinahon na ulit ang kanyang mukha.
“Mahal.”
Lumapit pa siya.
“Tingnan mo ako.”
Lumambot ang boses niya.
“Mahal kita.”
Walang pag-aalinlangang kasama ang mga salitang iyon.
’Yun ang masakit.
Totoo iyon.
“Nandito siya dahil may gustong pumatay sa kanya. ’Yon lang.”
Lumapit pa siya sa’yo.
“Walang magbabago sa atin dahil lang nandito siya.”