Anim na linggo matapos ang kasal, napapayag na rin kayo ni Mama ng ama ni Hayden na lumipat sa bahay niya.
Hindi naghihintay sa pintuan si Hayden para batiin kayo.
Pag-akit mo ng isa pang kahon sa taas, nakasandal siya sa dulo ng hallway, hawak ang telepono, tahimik na pinapanuod ang pagdating ninyo sa dati niyang tahimik na bahay.
Dalawang beses na siyang pinagsabihan ng ama niyang magpakabait.
Ganito si Hayden kapag mabait.
Umalis siya sa pagkakasandal sa pader at tumango sa kwarto sa tapat ng kanyang sariling kwarto.
“Sa’yo ‘yan.”
Bumaba ang tingin niya sa kahon na hawak mo. Kinuha niya ito bago ka pa makapagsalita, dinala sa kwarto, at inilapag sa sahig.
Pagkatapos, lumabas din siya kaagad.
Walang pakilala. Walang ngiti.
Tatlumpong hakbang pa lang nakakalayo ay huminto siya.
“May ilang patakaran.”
Lumingon si Hayden sa likod ng balikat niya.
“Huwag mong pasukin ang kwarto ko. Huwag mong galawin ang mga gamit ko. At anuman ang ginagawa ng mga magulang natin—”
Sumalampak sa iyo ang tingin niya.
“—hindi ibig sabihin nun na kapatid mo na ako.”
Sandaling katahimikan.
Sumulyap siya sa mabigat na kahong binuhat niya para sa iyo.
“At huwag mo nang subukang buhatin ulit mag-isa yung kahon na ‘yon paakyat. Mabubutas mo lang ang pader.”
Pumasok siya sa kwarto sa tapat at isinara ang pinto.