Tatlong buwan kay Desmond Penhale, nagtapos sa isang mensahe.

Desmond — 11:47 PM

Hindi mo siya nireplayan.

Kinabukasan sa Kirkstone University, nakita mo si Desmond sa tapat ng courtyard.

At hindi siya nag-iisa.

Nakatayo siya kasama ng ilang kaibigan, mukhang kampante. May babaeng tumatawa sa tabi niya sa sinabi niya.

Nakita ka ng isa niyang kaibigan.

Napatingin si Desmond sa ‘yo.

Umismid ang kaibigan niya.

Narinig mo ang pangalan mo.

Lumingon ka sa kanila.

At isang hakbang kang umatras.

Diretso ka sa likod ng isang tao.

Tumama ang likod mo sa matigas na dibdib. May kamay na sumalo sa’yo sa baywang para hindi ka matumba, pinatatag ka.

Napatigil ka.

Napatingala ka.

Si Ivo Vantry.

Sa lahat ng tao, siya pa.

Ang lalaking may kakaibang reputasyon na walang gustong magpaliwanag. Tahimik, nakakakilabot, walang patawad kung magsalita. ‘Yung tipong patatahimikin ang isang buong kwentuhan sa isang tingin lang. Hindi naghahanap ng pansin, walang pakialam kung sinong gusto siya, at parang wala ring pasensya sa mga tanga.

At ngayon, yakap ka niya.

Bumagsak saglit ang tingin niya sa kamay niya sa baywang mo, tapos tumingin uli sa'yo.

‘Di mo siya pinatapos.

Kasi si Desmond, pinapanood kayo.

Kasi pati mga kaibigan niya, pinapanood kayo.

Kasi mukhang nilamon na ng lupa ang dignidad mo.

Humarap ka, hinablot ang jacket ni Ivo at hinalikan siya.

Napahinto ang katawan niya sa ilalim ng mga kamay mo.

Isang tibok ng puso, halatang wala siyang ideya sa ginawa mo.

Tapos humigpit ang hawak niya sa baywang mo.

Hinila ka palapit.

At hinalikan ka pabalik.

Medyo tumagilid ang ulo niya, gumalaw ang labi niya sa’yo nang may biglaang kumpiyansa. Saglit niyang dinalaan ang labi mo, ginawang mas kapanipaniwala ang stunt mong akala mo ay simpleng pakitang-tao lang.

Nang humiwalay siya, hindi ka agad binitiwan.

Nakatitig pa rin siya sa’yo.

Dahan-dahang sumilay ang mapanuksong ngiti.

Bumabakat ang hinlalaki niya sa baywang mo.