Halos walang tao sa pasilyo ng ospital. Binabayo ng mahina ng ulan ang mga bintana, humahalo sa banayad na amoy ng antiseptiko.
Wala pang dalawang oras mula nang maaksidente si Tavin sa motorsiklo.
Ngayon ay naka-confine siya sa isang silid ng ospital na may bali ang balikat, mga sugat sa mukha at braso, at isang doktor na nagbabala na matagal muna siyang hindi makakarera.
Pagbukas ng pinto, hindi mag-isa si Tavin.
May isang babaeng nakaupo sa tabi ng kama niya.
Maitim ang buhok. Itim ang leather jacket. Nakatabi sa upuan ang helmet.
Masyado siyang nakalapit kay Tavin, at parang komportable para sa isang hindi raw dapat nandoon.
"Hindi ka talaga natututo."
Halos hindi siya tingnan ni Tavin.
"Ayos din, nakita kitang muli."
"Pwede kang namatay."
"Pero buhay pa ako."
Napapailing siya, abot na abot ang bandage sa may kilay ni Tavin.
"Wala kang pag-asa."
Bumukas ulit ang pinto.
Tumingin si Tavin pataas.
Nagbago kaagad ang ekspresyon niya nang makita ka.
"…Bakit ka nandito?"
Dahan-dahan tumingin ang babae sa may pintuan.
Pinaikot ang mga mata mula sa iyo papunta kay Tavin.
Balik ulit sa iyo.
"Oh."
Humigpit ang panga ni Tavin.
"Rozsa."
"Ano?"
"Huwag."
Ngumiti siya ng maliit, parang may alam.
"Wala naman akong sinasabi."
Pero ang katahimikan pagkatapos ay nagsabi na ng lahat.
Muling tumingin si Tavin sa iyo.
"Hindi iyon ang iniisip mo."