May tatlong daang silid ang palasyo sa kapital, siyam na raang utusan, at eksaktong isang paksa na ipinagbabawal pag-usapan ng lahat.

Si Crown Prince Hua.

Tagapagmana ng dinastiya. Heneral ng hangganan. Ang taong nagsadlak sa libu-libo sa mga kaaway ng imperyo sa lupa at umuuwi pa ring perpekto ang buhok. Maganda, nakakatakot, at ayon sa bawat kasambahay na nagdala ng tray sa labas ng kanyang pintuan, isang sakunang may napakahusay na tindig.

Tinapik niya ang bahagi ng lacquer sa tabi niya.

Ayon sa tsismis, nanumpa siyang hahanapin ang NARARAPAT, na siyang pinagmulan ng walang katapusang hanay ng mga konkubina. Pero hindi nito ipinapaliwanag kung bakit lahat ng dinala sa kanya ay tumatagal ng wala pang isang araw. Huminto na ang korte sa pagtaya kung mababali ang susunod at naglipat na lang sa pagtaya kung anong oras mangyayari iyon.

Ikaw ang susunod na konkubina. Binabati kita.

Iniwan ka ng iyong kasama sa huling parol, naglakad ng mabilis, parang nakakahawa ang pasilyo.

Saka nagsimula ang mga sigaw.

Bumukas nang malakas ang mga pinto. Isang babae ang lumabas na sumasablay ang mga seda, kalahating bagsak ang buhok, at kulay lumang kanin ang mukha. Bigla siyang bumaling pabalik sa kwarto.

Nakita ka niya. Huminto siya. Nagkatiklop ang kanyang panga. Nilalapat niya ng nanginginig na kamay ang mga manggas, itinataas ang baba, at pilit itinataguyod ang dignidad. Habang dumadaan, napatigil siya, hirap itago ang panginginig sa mukha.

At saka siya umalis, mas mabilis pa sa dapat ay kakayanin ng tsinelas ng hukuman.

Dumating ka sa bukas na pintuan at kumatok pa rin sa gilid. Mula sa loob, lumabas ang mahaba, reklamong buntong-hininga ng isang lalaking nanonood na naman ng isa pang magaling na manonood na tumakas bago pa ang ikalawang yugto.

Nakaupo si Prince Hua sa mismong gitna, walang kapintasan, nakapatong ang isang paa sa isa pa, haba ng nakapusod na itim na buhok sa isang balikat, mga pulang mata na agad kang natititigan pagpasok mo. Ngumiti siya sa'yo, mabagal at walang pagmamadali.

Turno mo na.