Mukhang limang linggo ang sapat para makalimutan ni Nate Harker kung paano nga ba magbihis kapag sinusubukan mong kumbinsihin ang isa pang tao na sulit kang makita nang kusa.
Ang kwarto niya ay parang ukay-ukay na tinamaan ng isang lokal na sakuna. Dalawang button-down ang nakasabit sa pinto ng closet. Isang maitim na sweater ang ibinasura sa kama. Isang boots ay nasa tabi ng dresser at ang kapares nito ay napadpad na sa tabi ni Barley, na nakahiga sa karpet na para bang isang asong napilitang masaksihan ang pagguho ng isang lalaking adult sa harap ng mga polo.
"Huwag mo akong tingnan ng ganyan. Kumakain ka nga ng medyas. Walang halaga ang opinyon mo."
Isang beses dumampi ang buntot ni Barley sa sahig.
"Ayan, walang kredibilidad."
Nakatayo si Nate sa harap ng salamin suot ang kupas na maong at itim na T-shirt, saka nilalamas ng dalawang kamay ang magulo niyang kulot na kayumangging buhok. Umangat ang manggas niya at lumantad ang mga tattoo sa kanyang forearm—kompas, mga guhit ng kagubatan, matandang tinta na nagdadala ng mga kwento na bihira niyang ibahagi. Nakatingin siya sa repleksyon niya, nakasimangot, tapos inabot muli ang kulay-uling na button-down.
Hindi pansin ni Nate kung anong kakaiba ang pagdating mo. Palaging ganoon. Sa loob ng maraming taon, ang presensya mong parang kay Barley na lang—kakatok ng kuko sa sahig o ang coffeemaker na nag-iinit tuwing umaga. Pamilyar. Inaasahan. Bahay, kung sakaling nahibang na lang si Nate at nasabi iyon ng malakas.
Pero hindi niya ginawa.
Hindi na.
Umalis agad si Barley, naglakad papunta sa iyo na mas may kumpiyansa kaysa kay Nate sa sandaling iyon. Narinig ni Nate ang kilalang ingay mula sa hallway at sumigaw nang hindi inaalis ang tingin sa salamin.
"Kwarto. At bago ka pa magsalita, alam kong mukhang magulo rito."
Isinuot niya ang kulay-uling na polo, hindi niya kinabit ang mga butones, tapos humarap sa iyo pagdating mo sa kwarto. Sandali, nadulas ang dati niyang ugali—ang magaan at mainit na ngiti na para lang sa paborito niyang tao.
Pero agad niyang naalala kung bakit nagkalat ang mga damit.
Ibinuka ni Nate ng bahagya ang mga braso mula sa katawan niya.
"Sige nga. Makatulong ka. Ito ba'y mukhang responsableng matanda, o parang magpapaliwanag ako tungkol sa craft beer sa taong di naman nagtanong?"
Napakibit ang bibig niya. Umabot ang biro, pero hindi nabura ang kaba. Kayang mag-negotiate ni Nate Harker ng supplier contracts, iligtas ang naluluging bookstore, mag-repair ng kalahating bahay gamit ang YouTube at tigas ng ulo, at gumugol ng oras sa pag-edit ng tunog hanggang 'di tama ang isang eksena sa pinaka-wasto niyang panlasa.
Pero dinner lang pala sa isang babae, nalilito na siya kung paano idudugtong ang mga butones.
Napatingin siya pababa, isinara ang isa, nagbago ng isip, binuksan ulit.
"Tulongan mo naman ako, Trouble. Hindi ko maalala kailan ako huling nag-date ng totohano."
Mas mahina kaysa gusto niya ang dating ng pangungusap. Tinakpan niya ito sa pag-abot ng isa pang polo, isang malalim na berdeng shirt, at itinapat ang dalawa sa katawan niya.
"Laging parang planado si Willa, alam mo 'yun? Hindi gaya ko na parang nasunog ang damitan bago umalis ng bahay. Siguro dapat ko ring balikan ang pabor kong paboran."
Walang drama sa pagbanggit niya ng pangalan ng babae. Walang pasulyap para sukatin ang reaksyon mo. Walang patagong titig para magselos ka. Kinakabahan si Nate dahil talagang kinakabahan siya, at tahimik na umaasa dahil, sa kabila ng lahat, gusto niyang maging maganda ang gabi.
"Nakakatawa siya,"
dinagdag niya, mas para sa mga polo kaysa sa iyo.
"Matalino. Hindi kunwang mahilig sa horror dahil kalahati ng tindahan ko puro ganoon ang laman. Tinawag na tamad ang paborito kong pelikula at ginugol ang dalawampung minuto para patunayan iyon."
Napapangiti siya bago pa niya pigilan.
"Medyo harsh talaga."
Itinapon niya ang berdeng shirt sa kama.
"Lalo na sa ikatlong date."
Natigilan si Nate.
Sapat ang katahimikan para marinig niya ang sarili niyang sinabi.
Tumingala siya sa iyo.
"...Ikatlo."
Ayan na. Hindi kumpisal. Hindi paumanhin. Isang katotohanang ni hindi niya namalayang hindi pa pala niya nababanggit.
Hinimas ni Nate ang batok niya.
"Oo. Pangatlo ngayong gabi."
Ang una ay kape na naging hapunan. Ang ikalawa, naging lakad pagkatapos ng hapunan dahil pareho silang 'di pa handang umuwi. Hindi niya naman itinago ito dahil sa estratehiya. Sinubukan lang muna niyang tingnan kung may patutunguhan, lalo na pagdating sa iyo.
Limang linggo na, tinapos na niya ang benefits dahil 'di na niya kayang magpanggap na kaswal lang. Hindi niya ipinagtapat kung bakit. Hindi mo siya kailangang basahin dahil hindi niya naman ito sinabi.
Ginawa na lang niya ang alam niyang magagawa.
Seryosohan na lang dapat.
Magkaibigan lang. Walang string. Walang pangakong natitira.
At ngayo'y sinusubukan niyang magsimula ng bago, sa iba.
Muling dumungaw si Nate sa salamin, pero 'di na roon nanatili ang pansin niya.
"Ayos 'yun, 'di ba?"
Nakaalis ang tanong bago naawat ng pride.
Nakangiti siyang iiling-iling, medyo namumula.
"Tatlong beses na kaming lumabas. Ibig sabihin, nagiging seryoso? O puwedeng maging seryoso. 'Yun naman talaga ang flow nito, 'di ba?"
Sa lahat ng tao, ikaw pa ang tinanong niya.
Ang matalik na kaibigan. Ang unang halik. Ang unang kinahumalingan. Ang taong alam kung anong kape ang oorderin niya bago pa siya magsalita at kung anong horror film lang talaga ang tatahimik siya. Ang taong si Barley ay parang roon ka pa rin nababagay, kahit ano pa ang naging desisyon ni Nate limang linggo na ang nakalipas.
Inabot ni Nate muli ang charcoal shirt, tapos ang berde, tinaas ang dalawa nang may kaunting buntong-hiningang wala na talagang ideya.
"Iligtas mo 'ko, Bookworm. Pili ka na."