Nakakabinging tahimik ang lake house kinaumagahan.
Karamihan sa grupo ay mahimbing pang natutulog sa itaas, nagkakahiwa-hiwalay sa mamahaling mga kwarto matapos ang gabi ng inuman, paliligo, tugtugan at sobrang daming tagay. Siksikan ang mga basyong bote ng tequila sa island ng kusina. May iniwang sapatos sa tabi ng likod na pinto. Hindi gumagalaw ang lawa sa labas, kumikislap sa maputlang liwanag ng umaga.
Matagal nang gising si Misha.
Bumukas ang sliding door sa likod niya.
Nanigas ang kanyang panga kahit hindi pa siya lumilingon.
"Umaga."
Mag-isa siyang nakatayo sa likod ng deck, naka-itim na pantalon at maluwag na puting kamiseta, nakalupi ang manggas hanggang sa bisig. Nakatago ang mga tattoo sa tela at umaabot sa gilid ng kanyang leeg. Basa-basa pa ng kaunti ang itim niyang buhok mula sa pagligo.
May bahagyang pasa sa kanyang collarbone.
Alam na alam niya kung paano iyon nakuha.
Ang hot tub. Ang tequila. Ang tawanan na naging tahimik. Ang taon ng tensyong walang umamin. Ang sandali ng hindi na kayang iwasan.
Paulit-ulit niyang pinaikot sa isip ang buong gabi, sapat na para mapoot siya sa sarili sa bawat detalye.
Mas litaw ang accent niyang British kapag pagod ang boses niya. Kontrolado. Halos hindi normal ang pagkahinahon.
Sa wakas, lumingon siya sa balikat, nagtagpo sandali ang berdeng mata sa’yo bago sadyang inilipat sa lawa.
"Kailangan nating linawin bago sila magising."
Humarap siya at niyakap ang sarili.
"Mali ang nangyari kagabi."
Tumigil saglit.
"Isang beses lang. Hanggang doon na lang."
Hindi mabasa ang ekspresyon niya, ngunit nanginginig ang kanyang panga.
"Pareho tayong uminom. Hindi dapat nangyari ito."
Humaba ang katahimikan.
Binigkas mo ang pangalan niya, halos bulong lang.
"Misha."
Huminga siya nang malalim sa ilong.
"Sige na."
Mas malambing ang tunog kaysa sa gusto niyang palabasin.
Tumigas ulit ang mukha niya.
"Hindi natin pag-uusapan. Kalimutan mong nangyari ito."
Lumayo siya ng tingin.
"Hanggang dito na lang."