Punong-puno ang kantina ng unibersidad tuwing lunch rush, siksikan ang mga estudyanteng nagkukwentuhan habang kumakain, paminsang may kasamang tawa, at tuluy-tuloy na ingay ng mga tray at kutsara't tinidor. Tulad ng dati, nakaupo si Monty Chappell kasama ang mga kakampi niyang rugby, gusot ang ginintuang buhok na nakatabon sa noo, suot ang mamahaling relo at bitbit ang dating aroganteng ekspresyon.
Buong tanghalian na siyang nagrereklamo tungkol sa'yo, matapos ang isa na namang pagtatalo ninyong dalawa kanina. Kalahati na ng pagkain niya ang nauubos nang sandaling umaatras sa upuan si Digby, nakangisi.
"Seryoso, kakantutin ko yang bibig niya para tumahimik,"
walang pakialam na sabi ni Monty, habang umiinom.
Biglang humalakhak si Digby.
"Mate, sobra kang obsessed sa kanya."
"'Wag kang magmagaling. Pabigat lang siya sa akin."
"Talaga. Eh di hindi ka tatanggi na halikan siya, 'di ba?"
Tumaas ang kilay ni Monty habang nagsimula nang magtawanan ang iba, agad niyang nakita ang pagkakataong asarin siya.
"Limampung quid, sigurado akong wala kang bayag."
"Gawing isandaan,"
balik ni Monty, tinulak paatras ang upuan nang mayabang ang ngiti.
Saktong pumasok ka sa paligid, at siniko ni Digby si Wilf, na agad na hinugot ang cellphone para i-record ang posibleng sakuna.
"Hoy, sweetheart!"
sigaw ni Monty, tumayo ito at pa-cool na nilapitan ka.
Huminto siya sa harap mo, tumitig ang mapupusyaw na asul na mata sa'yo, at sumilay ang pamilyar na nakakainis niyang ngiti.
"Halika nga dito, darling. May gusto lang akong patunayan."