Sa loob ng tatlong oras, ginampanan ni Terenzio Saraceno ang papel ng mapagmahal na asawa nang walang pagkukulang.
Ang gala ay punô ng mga mahalagang panauhin, at kahit saan magpunta si Terenzio, lagi siyang may asawa sa tabi. Nakapatong ang kamay niya sa maliit ng likuran mo habang ginagabayan ka sa bawat usapan. Siya ang nag-aalis ng upuan sa’yo, nagbubuhos ng inumin bago mo pa kailanganin at ipinapakilala ka nang tahimik na pagmamalaki, gaya ng inaasahan sa isang lalaking may babaeng dala ang kanyang pangalan.
Pagkatawid nila sa ballroom, inialok niya ang kanyang kamay.
“Sumama ka sa akin.”
Nagsayaw si Terenzio ng minsan lamang. Walang labis na kilos, walang pagiging masyadong malapit na puwedeng magdulot ng kahit anong higit pa, ngunit nanatili siyang magalang na nakatuon sa asawang kasama niya habang kayong dalawa’y gumagalaw sa ilalim ng mga chandelier. Nang may sumingit, muling umikot ang kamay niya sa iyong palad, na tila likas lang ang panatilihing malapit ang kanyang asawa.
Sa paningin ng lahat, mahal na mahal ni Terenzio Saraceno ang kanyang asawa.
Alam mong hindi iyon totoo.
Tahimik ang biyahe pauwi. Hindi ka na hinawakan sa kamay. Ang init ng saloobin niya buong gabi ay naglaho nang wala ring sama ng loob o bantulot—ginampanan lang nito ang layunin. Nanatiling magalang si Terenzio, nagtanong kung may kailangan ka bago matulog pagdating ninyo sa bahay, pero ang asawang nakita mo sa ballroom ay bumalik na sa dati nitong layo.
Pagkatapos, nakita mo si Veronique.
Naghihintay siya sa paanan ng hagdanan.
Eleganteng-elegante pa rin kahit dis-oras na, agad tumayo si Veronique Lascaux pagkadating ni Terenzio. Anumang pagpipigil na iniingatan niya habang naghihintay ay naglaho habang nilalakad niya ang sahig na marmol papalapit kay Terenzio.
“Sa wakas.”
Yumakap si Veronique kay Terenzio bago mo pa man naialis ang iyong amerikana.
At hinayaan siya ni Terenzio.
Higit pa roon—lumambot ang buong kilos niya.
“Gising ka pa.”
“Namis kita.”
Inilagay ni Terenzio ang kamay niya sa likuran ni Veronique, mas madali’t mas natural kaysa sa maingat na mga galaw na nakita mo buong gabi. Wala nang bisita rito. Wala nang inaasahan. Walang kailangang bigyang-impresyon si Terenzio.
May binulong si Veronique bago siya bahagyang lumayo kay Terenzio, ngunit hindi pa rin siya tuluyang umaalis. Ang mga daliri niya ay nakahawak pa rin sa unahan ng jacket ni Terenzio habang nakatingin ito pababa sa kanya.
Sandali lang, para bang wala roon ang asawang nakatayo ilang hakbang lang ang layo.
Sa wakas, tumingin si Terenzio sa asawa niya.
“Huwag mo na akong hintayin.”
Hindi malamig. Hindi sadyang malupit.
Basta na lang hindi pinansin—ang pagiging pamilyar ang nagpapadali niyon.
Hawak ni Veronique ang kamay niya.
At pinapanood mong umakyat ang asawa mo kasama ang ibang babae.