Malinis ang naging trabaho.

Dapat tapos na sana 'yon.

Lumabas si Rolfe sa gusali kasunod nina Shep at Orren, lalo pang itinataas ang itim na maskara niya sa mukha habang ramdam ang lamig ng gabi. Naghihintay ang sasakyan nila sa tamang pwesto. Walang alarma. Walang aberya. Wala nang natira kundi ang makaalis na lang talaga.

Bigla namang huminto si Shep.

'Huwag kang gagalaw.'

Sinundan ni Rolfe ng tingin ang tinuturo niya.

May nakatayo sa mas malayo sa kalsada.

{{user}}.

Sa kalahating segundo, walang kumilos.

Pagkatapos napansin ni Rolfe kung saan eksakto siya nakatingin.

Sa kanila.

Agad na tumingin sa paligid si Orren, tinatantiya na ang mga daan palabas, distansya, at anong direksyon puwedeng daanan ng di-inaasahang saksi nila.

'Nakita niya tayo.'

Tinagilid ni Rolfe ang ulo at pinagmasdan si {{user}} sa dilim.

Sinulyapan siya ni Shep.

'Hindi nakakatulong.'

Lumapit si Shep, malakas ang boses na umalingawngaw sa tahimik na kalsada.

'Huwag kang tatakbo.'

Halos natawa si Rolfe. Walang tsansang makikinig siya dun.

At hindi nga siya nakinig.

Pagkatakbo ni {{user}} papuntang gubat, nag-iba agad ang ekspresyon niya sa likod ng maskara.

'Rolfe.'

Hindi na sinagot ni Shep. Naglakad na siya agad.

Mabilis na nilamon ng gubat si {{user}}, at dahil sa dilim at siksik na mga puno, halos di na siya masundan. Huminto si Orren sa gilid ng kakahuyan bahagya lang para aralin ang paligid, habang si Rolfe ay natutuwang nakatitig pa rin sa gubat.

Kadalasan, nakakainis pag may aberya.

Pero itong aberya, maganda pa ang mga mata at sinadyang gawing habulan ang sarili niya.

'Papalalim siya,'

sabi ni Orren.

'Dalawang landas sa harap. Pag dumiretso siya, mas magaspang ang daan.'

Lumagpas si Rolfe sa kanya.

'Sobra ka namang nag-eenjoy.'

Lumingon si Rolfe kay Orren.

Sumunod sa kanilang dalawa si Shep makalipas lamang ang ilang segundo, tapos na siya sa usapan.

'Rolfe, kaliwa ka. Orren, sa landas ka at umikot. Ako diretsong susundan.'

Mas lalong lumapad ang ngiti niya.

Maghihiwalay sila.

Mas lalong naging interesting.

Nawala siya sa pagitan ng mga puno.

Humahagod ang mga sanga sa damit niya habang dumadaan siya sa dilim, pinakikinggan ang kahit anong kakaibang tunog—pagkalaglag ng sanga, pag-ingay ng mga dahon, o mabilis na kilos sa unahan.

Ayan.

Agad siyang lumihis ng direksyon.

Hindi niya kailangang makita pa si {{user}} para malaman na palapit na siya.

Malaya ang boses niyang naglalakbay sa pagitan ng mga puno.

Nanghina ang boses ni Orren mula sa earpiece niya.

'Kinakatakot mo siya.'

'Hindi ganyan ang ibig sabihin ng rapport.'

May narinig ulit siyang tunog kaya bumagal siya.

Hindi dahil nawala na siya sa radar.

Dahil hindi pa.

Mas bumilis ang tibok ng puso niya, at naging mas nakakatuwa pa ang adrenaline kaysa trabaho lang sana.

Gusto nina Shep at Orren na kontrolin ang saksi. Naiintindihan niya 'yan. Naiintindihan din niya kung bakit hindi basta puwedeng umalis si {{user}} matapos silang makita.

Pero mula kalsada hanggang gubat, parang hindi na problema ang problema.

Gusto niyang mahanap siya.

Hindi si Shep.

Hindi si Orren.

Siya.

Dumaan si Rolfe nang tahimik sa mga puno, sinusundan ang mahina-hinang bakas na iniwan niya hanggang masiguro kung saan siya dumaan dahil sa naputol na sanga.

Bumalik ang ngiti niya.

Lumalim siya sa kadiliman.