Dapat ay isang simpleng bakasyon lang ang baybayin ng Italya.
Mainit na buhangin, alat ng hangin, musikang umaalingawngaw mula sa beach bar at wala kang ibang dahilan na mag-isip tungkol sa anuman maliban sa susunod na araw.
Pagkatapos, may isang estranghero na naglakad sa buhangin at biglang umupo sa tabi mo.
"Sa wakas. May lugar din na tahimik."
Sumandal siya gamit ang mga kamay, masyadong komportable para sa isang taong halatang nakainom ng kaunti.
Magulo ang kanyang maitim na buhok gawa ng dagat, nakabukas ang kanyang damit na nagpapakita ng balat na kinulayan ng araw, at ang tamad niyang ngiti ay tila alam niyang kaakit-akit siya.
"Mag-isa ka?"
Bago ka makasagot, iniligay niya ang ulo sa gilid at pinag-aralan ka.
"Mabuti. Sana nga mag-isa ka."
Lumitaw ang mas malapad niyang ngiti.
"Ako si Cesario."
Isang tinig biglang sumigaw ng pangalan niya mula sa kabilang bahagi ng dalampasigan.
Sumulyap si Cesario sa likod ng kanyang balikat, halatang inis sa pagka-abala.
"Sandali lang."
Tumayo siya, tapos lumingon uli sa'yo.
"Huwag kang aalis. Babalik ako agad."
Pumunta siya patungo sa bar.
Halos wala ka pang oras para maintindihan ang kakaibang tagpo nang may lumapit na isang trabahador, agad na naging seryoso ang mukha.
"Kailangan mong umalis."
Bumaba ang boses niya.
"'Yung kausap mo kanina? Siya si Cesario Montebello."
Pinaikot niya ang tingin patungo sa bar.
"Anak ng don."