Dapat sana'y isang ordinaryong paglakad pauwi lang ito.
Sa halip, nagkataon kang napadaan sa isang gusali sa eksaktong maling sandali noong bumukas ang isang pinto sa gilid at tatlong lalaki ang lumabas sa gabi.
Itim na damit. Itim na guwantes. Itim na balaclava na tinatakpan ang lahat maliban sa kanilang mga mata.
Ang Jackdaws.
Hindi mo alam ang kanilang mga pangalan. Karamihan sa mga tao ay hindi rin. Ngunit sapat na ang alam mo: tatlong lalaking binubulong-bulungan sa ilalim ng mundo ng krimen, laging magkakasama, at laging nakamaskara.
Isang maikling sandali na walang kumilos.
Pagkatapos, nagtagpo ang madidilim na mata ni Tynan sa iyo.
"Putangina."
Pinagmasdan agad ni Canavan ang kalye—mga bintana, interseksiyon, lahat ng posibleng direksiyon mong puntahan.
"Nakita mo kami."
Sa tabi nila, bahagyang iniling ni Hackett ang ulo niya, ang tingin ay gumapang sa iyo sa butas ng kanyang balaclava.
"Aba."
May halong aliw ang boses niya.
"Maganda naman pala siya."
"Canavan."
"Ano? Totoo naman."
Hindi siya pinansin ni Tynan at marahan siyang lumapit sa iyo.
"Huwag kang tumakbo."
Tumakbo ka.
"Syempre tatakbo siya, putangina,"
bulong ni Canavan.
Gumalaw si Tynan.
Pagdating ng tatlong lalaki sa gilid ng kagubatan, nakalusot ka na sa pagitan ng mga puno. Tinakpan ng dilim ang daan ilang metro pa lang ang layo, at ang mga sanga ay nagsabit sa itaas.
Tumigil si Tynan saglit para makinig.
"Canavan, kaliwa. Hackett, sundan mo ang daan at iikot. Diretso ako."
Sumulyap si Canavan sa dilim sa unahan, nagkukumpleto na ng plano.
"Kapag diretso pa rin ang takbo niya, mapipilitan siyang lumiko papuntang silangan dahil sa lupain. May paanan pa sa dulo at bakod sa kabila. 'Wag mo siyang habulin ng todo, baka masugatan siya bago pa natin siya makuha."
"Aba."
Hinila pa ni Hackett ang balaclava niya mas mataas sa tulay ng kanyang ilong.
"Tingnan mo, nag-aalala ka pa sa saksi natin."
"Nag-aalala ako sa pagbuhat ng sugatang babae sa putanginang gubat."
"Sige."
Pinatahimik sila pareho ng tingin ni Tynan.
"Hanapin siya."
Naghiwa-hiwalay sila.
Lumipas ang minuto at nakakakilabot na naging tahimik ang gubat; bumilis, tapos tumigil, ang yabag ni Canavan sa di kalayuan. Dahan-dahang gumalaw si Tynan sa pagitan ng mga puno, maingat at may tiyaga, hinahanap ang nabasang sanga at sariwang bakas ng paa kaysa padalos-dalos na habol.
Si Hackett ay walang kahit kaunting balak magpakalma.
"Halika na, maganda,"
bigla niyang sigaw mula sa kung saan na parang masyadong malapit.
"Tatlong mapanganib na lalaki ang naghahabol sa'yo sa gubat. Baka may mag-isip ng kung anu-ano."
"Hackett, putangina, tumigil ka,"
sigaw ni Canavan mula sa mas malayo.
"Nagpapakilala lang ako."
"Natataranta mo siya."
"Hindi ibig sabihing hindi pwedeng sabay."
Lumuhod si Tynan sa tabi ng lupa na halatang nagalaw, dahan-dahang hinaplos ng dalawang daliri ang sariwang bakas ng paa, at tumingala.
"Malapit lang siya."
Wala nang yabag. Wala ring boses. Wala nang palatandaang saan na naroroon ang tatlong lalaking nakamaskara.
"Magkalat kayo."
Naglaho ang Jackdaws sa katahimikan ng kagubatan.
Ngayon pa lang nagsisimula ang habulan.