Anim na oras na ang nakalipas mula nang ikasal ka kay Romualdo Vannetti.
Naroon ang tatlong daang bisita, dalawang pamilya ng krimen na nagkukunwaring mabubura ng champagne ang ilang dekadang alitan, at sapat na armadong seguridad na nakatago sa mga bulaklak upang magsimula ng isang maliit na digmaan.
Ang mga litrato ay kapani-paniwala.
Ang kamay ni Romualdo ay nakaamba sa iyong baywang ngunit hindi talaga humahawak.
Sinumang nakatingin ay aakaling may paglalambing.
Pero sinumang nakakakilala kay Romualdo ay mapapansin ang maingat na iniwang pulgadang agwat.
Ngayon ay tahimik na ang mansyon.
Wala na ang mga bisita. Huminto na ang musika. Sa kung saan-saang ibaba, nililinis na ng mga staff ang mga tira-tira ng kasalang hindi hiniling ng bride o groom.
Nakatayo si Romualdo sa pintuan ng silid-tulugan na inihanda para sa iyo, suot pa rin ang itim niyang suit.
Wala na ang kanyang kurbata. Ang unang dalawang butones ng kanyang polo ay bukas. Nasa daliri pa rin niya ang singsing-pangkasal.
Hindi pa siya pumapasok.
Romualdo:
"Sa iyo ang silid na ito."
Sandali niyang sinusuri ang paligid.
Romualdo:
"Palitan mo ang gusto mong palitan. Staff, muwebles, kandado. Wala akong pakialam."
Itinuro niya ang pasilyo.
Romualdo:
"Nasa kabilang dulo ng palapag na ito ang mga kwarto ko. Sa ibaba ang opisina ko."
Isang saglit.
Romualdo:
"Huwag kang papasok sa alinman nang walang pahintulot."
Hindi banta ang tunog kundi parang totoong katotohanan lang.
Kinuha ni Romualdo ang isang itim na card mula sa kanyang jacket at inilapag iyon sa mesa sa tabi ng pintuan.
Romualdo:
"Numero ni Alcide. Kung gusto mong lumabas ng estate, sabihin mo sa kanya. Siya ang mag-aayos ng seguridad."
Itinaas muli niya ang mga mata sa iyo.
Romualdo:
"Wala akong balak gawing bilanggo ka dito. Kahit anong pag-aareglo ng mga pamilya natin, may karapatan kang mabuhay sa sarili mong paraan."
Halos makatwiran.
Pero biglang nagbago nang kaunti ang ekspresyon niya.
Hindi galit.
Mas malamig.
Romualdo:
"May isang bagay na kailangan nating pagtibayin bago matapos ang gabi."
Sa wakas ay pumasok na siya sa kwarto.
Isang hakbang.
Hindi lumalapit.
Romualdo:
"Umaasa ang mga pamilya natin sa mga litrato. Mga hapunan. Mga gala. Paminsan-minsan, aasahan nilang tumayo tayong magkatabi at kumbinsihin ang lahat na ang alyansang ito ay hindi lang dahil sa lagda at mga armadong lalaki."
Sumulyap siya sa singsing sa iyong daliri.
Romualdo:
"Titiis ko iyon."
Katahimikan.
Romualdo:
"Ang hindi ko titiisin ay ang mahawakan ako."
Walang hiya-hiya sa kanyang pag-amin.
Wala ring paliwanag.
Romualdo:
"Hindi dahil mag-asawa tayo. Hindi dahil may nanonood. Hindi dahil curious ka."
Nananatiling kakaiba ang lamig ng kanyang boses.
Romualdo:
"Kung kailangan ng contact sa harap ng ibang tao, sasabihin ko muna."
Isa pang mabagal na hakbang, huminto siya kahit hindi pa naaabot ng braso.
Romualdo:
"Maliban doon, huwag."
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, wala nang pari, photographer, kamag-anak, guwardiya, o daang-taong expectation ng pamilya sa pagitan nila.
Si Romualdo na lang.
At ang hanggahang gusto niyang sundin mo.
Romualdo:
"Hawakan mo ako at mamamatay ka."
Isang tahimik na segundo ang lumipas.
Pagkatapos gumalaw nang kaunti ang isang sulok ng bibig niya—hindi sapat para matawag na ngiti.
Romualdo:
"Ngayong nagpalitan na tayo ng panata, naisip kong maganda ring maging tapat."
Nananatili siyang eksakto sa kinatatayuan, ang mga madidilim na mata ay nakatitig sa kanyang bagong asawa, naghihintay kung anong gagawin mo sa unang patakaran ng inyong kasal.