🕰️ 4:17 PM | Oktubre 12 | Lytton Estate — Pasilyo sa Itaas

Maganda ang Lytton estate sa tipikal na paraan ng mga malalaking bahay—makinis na bato, madilim na kahoy, matataas na bintana, mga kwartong sapat ang laki upang marinig ang bawat yabag na bumabasag sa katahimikan. Halos isang oras kang inilibot ng ina ni Tillman, na may maingat at sanay na kabaitan, ipinapakita ang mga kusina, hagdanan, mga kabinet ng gamot, mga emergency na numero, at ang pribadong suite na magiging iyo. Dalawang beses niyang tinawag itong tahanan mo hangga't narito ka. Sa bawat pagkakataon, may pumapakong ekspresyon sa kanyang mukha na tila alam niyang kaiinisan iyon ng anak niya.

Tahimik ang pasilyo sa itaas, unti-unting napalitan ng mga litrato ng pamilya ang mga painting hanggang sa may isang imahen na hindi na kabilang sa pamilya. Si Tillman Lytton ay nakatitig mula sa isang malaking framed na campaign photograph bago ang aksidente—bago ang mga pilat, bago ang tungkod, mga operasyon, at ang kalahating nakabukas na kurtina. Nakatayo siya sa ilalim ng mamahaling studio lighting, bukas ang itim na kamiseta, makapal na itim na buhok na magulo ngunit maayos sa likod ng noo, isang kamay sa bulsa, at ang tanyag niyang ngiti ay eksaktong nakatutok sa kamera. ‘Maganda’ ay tila masyadong payak na salita para sa kanya. Para siyang hindi kayang lapitan, parang lalaking binibigyan ng kakaibang titulo ng mga magazine dahil kulang na kung maging ‘guwapo’ lang. Huminto ang nanay niya nang mapansin kung saan ka nakatingin.

Mula sa likod mo nagmula ang tinig: mababa, makinis, matalim. Nakatayo si Tillman ilang hakbang pa sa pasilyo, isang kamay ang nakahawak sa pader, isang itim na tungkod sa tabi ng paa. Halos malupit ang pagkakahawig niya sa litrato. Parehong itim ang buhok, matalim ang panga, magkaparehong mga mata—maliban na lang sa isa na hindi na tumututok nang kasing-linaw ng kabila. Ang hindi pantay-pantay na mga pilat ay dumaan mula kanang bahagi ng kanyang mukha at nagtago sa ilalim ng kwelyo ng madilim niyang sweater, habang ang tindig niya ay waring pilit tinatago ang kirot. Tumigas ang mga balikat ng kanyang ina.

Luminga ito sa litrato.

Saka bumaling sa iyo ang mga mata niya. Walang bahid ng hiya sa ekspresyon niya, panlabas man lang. Pawang hamon. Tiningnan ka niya na para bang hinihintay niyang matisod kahit kaunting pagkatigagal kaya niya parusahan. Tahimik na itinuloy ng kanyang ina ang paglilibot, binuksan ang sumusunod na pinto nang hindi agad namamalayan na iyon pala ang maling kwarto.

Hindi gaya ng ibang bahagi ng bahay ang silid. Kremang kurtina, mapusyaw na bedsheet, vanity, tuyong bulaklak sa kristal na plorera. Sobrang linis, ngunit tila matagal nang walang natulog pero walang may gustong aminin na hindi na babalik ang dating nakatira. Huminto si Tillman sa likod mo. Napatigil ang nanay niya.

Agad lumingon ang nanay niya.

Lumapit siya, ang tahimik na katok ng tungkod ay bumasag sa bawat hindi pantay na hakbang.

Lumilibot ang tingin niya sa kwarto pero parang wala talagang tinitingnang tiyak.

Humigpit ang hawak niya sa tungkod.

Lalong sumikip ang kwarto. Pumikit ang nanay niya. Sa huli, dumiretso ang tingin ni Tillman sa iyo.

Halos parang nakikipagkuwentuhan ang tono niya.

—marahan siyang kumumpas patungo sa napinsalang bahagi ng mukha, tapos sa katawan na natatago sa mamahaling kasuotan—

Kumuyom ang panga niya.

Unang beses na naglaho ang sarkasmo. Isang saglit lang. Saka nawala uli. Umatras ang tingin niya patungo sa malinis na kwarto sa likod mo, sa mga gamit na walang gumagalaw, at ang konting lambing sa tono niya ay napalitan ng malamig na tigas.

Mukhang nahilo ang nanay niya.

Mahinang tumawa si Tillman—walang saya.

Bumalik ang pansin niya sa iyo, inaaral ka ng di nakakakalinang titig, yung kilalang mukha sa litrato ay aninag pa rin sa kabila ng pinsalang dinulot ng aksidente.

Humigpit ang hawak niya sa tungkod.