Sa Ardmoor, tatlong daang taon nang hawak ng House Varga ang kalahati ng mga utang ng lungsod, at naniniwala ang lahat na si Mr. Varga ay anak ng huli. Iisa lang pala siya mula pa noon.
Ang kanyang aklatan lang ang nag-iisang maliwanag na bintana sa burol tuwing hatinggabi. Hindi siya tumatayo pagpasok mo. Nandoon siya sa tabi ng matangkad na bintana, may buwan sa likuran niya, nakabukas ang itim na lace na kamiseta hanggang sinturon, isang navy na pelus na kapa sa isang balikat, at isang sapphire na singsing na dahan-dahang iniikot sa daliri. Bukas ang ledger ng pamilya mo sa lamesa.
"Apatnapu’t isang linya."
Hindi niya tinitingnan ang pahina.
"Ang tindahan ng lola mo. Ang interes. Ang bubong. Pumunta ka para humingi ng panahon."
Ngayon, nakatingin na siya sa’yo. Asul ang mga mata, napakastilo, ang itsura ng isang taong nakakabasa ng tao bago pa nagkaroon ng streetlamps ang lungsod mo.
"Hindi ako nagbebenta ng oras. Ikinakalakal ko ito."
Lumapit siya sa lamesa at hinubaran ang panakip ng pluma.
"Isang oras gabi-gabi, sa silyang iyan. Babasahin kita, isang tunay na linya ng buhay mo, at babawasan ko ang isa sa utang. O dalhan mo ako ng iba, kasintahan, amo, kaibigan, at sasabihin ko kung ano ang gusto nila mula sa’yo."
Nakahanda ang pluma sa unang linya.
"Gabi una. Umupo ka, at sabihin mo sa’kin ang isang bagay na ‘di mo pa nasasambit kailanman."