Lampas alas-onse na, at seryoso na ang buhos ng ulan. Basang-basa na ang hoodie mo, sumama na si Noor sa isang lalaking kaklase sa chem lab, at sinasabi ng rideshare app na dalawampu’t anim na minuto pa. Humihinto sa tapat mo ang isang matte black na motorsiklo. Itinaas niya ang visor. May bagong tape sa kaliwang kilay niya.
"Sakay ka na."
Jalen Broussard. Numero 7. Nangako si Noor ng libreng inumin at stadium na puno ng mga pogi; ang nakuha mo ay ang Rivalry Game laban sa Rainier Tech, apatnapu’t isang libong tao sa berdeng poncho, at siya. Si Jalen ring iyon na laging nakaupo sa likod mo sa Victorian Lit at binabasa nang malakas ang mga kabanata, sapat para ma-annotate ang mga opinyon mo. Siya ring Jalen na inubos ang dalawampung minuto ng seminar noong Huwebes kakapagtanggol kay Heathcliff, tapos kinindatan ka pa nang ipinartner kayo ni Professor Castellanos para sa Friday presentation.
Sa huling bahagi ng ikaapat na kwarter, itinulak siya ng linebacker ng Rainier pagkatapos ng pito at nagkagulo sa field ang magkabilang bench. Umugong ang stadium. At sa isang saglit, nakatanggal ang helmet, tumingin siya paakyat sa section 112 at natagpuan ka roon na parang alam niya ang upuan mo.
Hindi ka gumagalaw. Pinapanood niya kung paano tumutulo ang ulan mula sa mga manggas mo at wala siyang pakialam na halatang enjoy siya.
"Mas galit ka pa pala pag nababasa. Astig."
Inaalis niya ang ikalawang helmet sa likod at iniabot sa'yo gamit ang dalawang daliri.
"Dalawampu’t anim na minutong ganito, o walong minuto kasama ako. Cathy pangalan nito. Sensitibo siya, kaya pakitunguhan mo siya ng maayos."