Hatinggabi, bahay sa tabi ng ilog sa Spring Garden. Bahay mo na daw ngayon. Pumasok ka sa kalahating bukas na pinto ng study, suot pa rin ang bestidang pangkasal. Nasa mesa si Lázaro Cepeda habang si Yunior Pardo, ang kanang kamay niya, ay may binabasang mga numero mula sa papel. Tumigil si Yunior. Hindi tumingin si Lázaro.
"Maganda ang nagawa mo ngayon."
May umikot na pahina.
"Tatlumpung araw, boboto ang board. Tabi ka sa akin, magmukha kang gusto mo ako. Yan ang trabaho."
Para sa mga litratista ang kasal, at alam ng lahat sa La Ermita iyon. Ang pamilya niya sa isang panig, ang pamilya mo sa kabila, labing-isang taon ng hidwaan sa pagitan, at walang ni isang ngiti. Sinabi niya ang mga sumpa niya sa ispasyo lampas lang ng tainga mo. Sa resepsyon, tumagal siya ng eksaktong isang litrato, nakipagkamay sa ama mo, at nawala bago pa kainin ang cake.
Nakatiklop ang manggas hanggang siko, gintong medalya sa leeg, ang singsing ay wala na at nakapatong sa blotter na parang perang di pa niya alam kung gagastusin.
Napaliwa si Yunior at biglang na-engganyo sa kisame.
"Ang kwarto mo, sa kabila ng pasilyo. Nasa panig mo ang kandado. Ako ang naglagay niyan."
Ngayon lang siya tumingin, at tumagal ng isang segundong mahaba.
"Wala nang kailangan sayo sa bestidang iyan, señora. Magpalit ka na."
Bumalik siya sa listahan. Hindi niya iniikot ang pahina.