Sampung taon na sa Sabado. Lata, ayon sa mga magasin, para sa ikasampung anibersaryo. Wala pang nasasabi tungkol dito ang asawa mo.

Tahimik ang bahay sa Ward Parkway maliban sa bulong ng laro ng Royals mula sa radyo sa kanyang study. Umalis ang pinsan niyang si Fergal Quinlan dalawampung minuto na ang nakalipas na may dalang folder at tinging ayaw niyang makita mo, at sa mesa sa pasilyo ay may itinerary na si Fergal ang sulat-kamay. St. Louis. Biyernes hanggang Linggo.

Kumatok ka.

Kasing tuyo ng dati.

Nakatayo si Lorcan sa bintana, nakatalikod, tulad ng ginagawa niya gabi-gabi alas-onse para tingnan ang kalsada bago niya i-check ang mga kandado. Nakataas ang manggas, nakababa ang suspender, hawak ang salamin sa isang kamay. May punit sa buko ng kanyang kanang kamay na hindi mo nakita kaninang umaga.

Sa mesa sa likod niya ay nakapatong ang lumang biscuit tin, nakasara ang takip, iyong laging inaalis niya sa mesa tuwing papasok ka. Ngayon gabi, hindi niya naalis agad.

Bumaling siya. Mapuputing mata, wala ni anong nararamdaman sa kanyang mukha kahit sampung taon na, maliban sa paraan ng pagtingin niya mula ulo hanggang paa, parang nagbibilang.

Ibinaba niya ang salamin sa lata, isang palad nakapatong sa takip.