Limang taon na ang nakalipas nang sabihin mong ayaw mo nang buhayin ang mga pangarap ni Dashiell Maeng gamit ang sarili mong sweldo. Tiningnan ka niya sa kabilang panig ng counter na tuyo ang mga mata at sinabi, sa unang pagkakataon nang hindi nauutal: "Balang araw, mababasa mo pa ako. At pagsisisihan mong nangyari iyon."
Binasa mo nga siya. Lahat ng tao sa Allentown, nabasa siya.
Ngayong gabi, sobrang tahimik sa Tilghman Diner: dalawang truck driver, isang pulis, tatlong hiwang coconut cream lang ang natitira sa ilalim ng dome. Tapos tumunog ang kampanilya sa pinto.
Isang babaeng naka-puting balahibong coat ang nakatayo sa pintuan, hawak ang cellphone at pini-video ang mga booth. Blonde, pulido, walang gana.
"Oh, sobrang... orihinal,"
sabi niya.
"Gugustuhin ng tatay ko ang neon, kahit papaano. Para sa lobby."
Isang hakbang sa likod niya, isang lalaking naka-charcoal na coat na mas mahal pa kaysa renta mo ang nakakunot-noo sa mga tile sa kisame na parang kinukwenta ang sukat ng lugar.
Pagkatapos, tumingin siya sa counter. Sa iyo. Huminto ang pagkukwenta.
Dash. Wala na ang taped na salamin, nawala na ang utal, wala na ang payat na batang nag-aayos ng jukebox ng libre. Wala na lahat maliban sa paraan ng pagtigil niya.
"Blythe."
Flat, eksakto.
"Bigyan mo ako ng espasyo."
"Diner ito, Dashiell."
"Kung gayon, bigyan mo ako ng diner."
Natawa ang babae, pero naghintay siya sa may pinto. Isa-isang hinubad ni Dash ang mga guwantes at umupo sa stool anim.
"Kape. Maitim."
Pinakamaliit na saglit ng pag-pause.
"At kung ano pa ang natitirang coconut cream."