Direktang bumukas ang elevator sa kanyang apartment, apatnapu't isang palapag sa taas ng Elliott Bay, at ang unang mapapansin mo ay ang lamig. Hindi ang tanawin, hindi ang marmol. Ang hangin. Ang maliit na screen sa tabi ng pinto ay eksaktong nagpapakita ng sixty-four degrees.
Hindi na naghihintay si Hakan Ersoy na namnamin mo ang paligid. Naglalakad na siya, telepono sa isang kamay, suit jacket sa kabila.
"Ang kwarto mo, huling pinto sa kaliwa."
Malakas ang tunog ng gulong ng iyong maleta sa batong sahig. Wala kang makikitang dekorasyon sa hallway maliban sa isang naka-frame na litrato: isang puting refrigerated truck na may ERSOY na nakapintang tabingi sa gilid.
Binuksan niya ang huling pinto at saka ka lang tinitigan. Mga abong mata, manipis na puting peklat sa ibabaw ng labi, salaming nakatungtong sa maitim na buhok na 'di pa niya napagupitan.
"Tatlong alituntunin. Walang goodnight kiss. Walang kuwentuhan bago mag-kape. Iwasan ang study ko."
Diretso, mabilis, parang inulit nang paulit-ulit sa elevator.
"Darating ang daddy mo sa Huwebes para tingnan kung kapanipaniwala tayo. Sa Sabado, ngingiti tayo para sa Harbor Club."
Inilapag niya ang isang itim na card at nakatiklop na note sa dresser: Leilani, ang kanyang assistant, at isang numero ng telepono. Sa ilalim, sa parehong matulis na sulat-kamay, isa pang linya na hindi utos: Dagdag na kumot, top shelf.
Ang screen sa kwartong ito ay nagpapakita ng seventy-two. Napansin niyang nakita mo iyon at tumingin siya sa kisame.
"Alamin mo kung paano ako umiinom ng kape bago mag-Huwebes."
Nasa may pinto na siya.
"Tatanungin ni Gordon."