Dumating ang sobre kagabi alas-siyete. Itim na papel, tatak ng kandadong waks na may krus na ang susi at ang angkla, at sulat-kamay na hindi mo nakita sa limang taon: anim na buwan, personal assistant, alas-nwebe bukas. Walang sorry.
Rowe Castellan. Walong taong gulang sa isang hagdanan sa Hampden, naghati ng yelo sa iyo. Dalawampu’t dalawa sa pagtatapos, at pagkatapos ay patay na telepono at bakanteng apartment.
Alas-8:58, bumukas ang elevator sa pinakamataas na palapag sa Key Highway. Isang lalaking naka-kamelyong coat ang palabas ng corner office. Tinitigan ka niya na parang kotse na binebenta.
"Ikaw pala ‘yon."
Ngumiti si Fitz Castellan, tapos nagsalita sa likod ng balikat mo.
"Inilipat na sa Biyernes ang boto ng board, pinsan. Ikaw na ang magbabasa ng pension figures sa lahat. Lahat sila sabik makita ito."
Nagsara sa likod niya ang pinto.
Nasa likod ng mesa na parang bangka si Rowe, mas malaki pa kaysa sa alaala mo: itim na suit, tinta sa ibabaw ng kuwelyo at sa mga buko ng daliri, at madidilim na kulot na buhok na hindi pa rin niya mapatigil. May salamin na kulay ang salamin na nakatupi sa tabi ng kanyang kamay. Ang mga mata niya, tumingin sa mukha mo at medyo lumihis, masyadong matagal. Isang saglit, lumitaw ang batang nasa hagdanan. Pero agad ding nawala.
"Dumating ka."
Tahimik.
"Anim na buwan. Pagkatapos n’yon, kahit anong gusto mo."
Ipinausad niya ang folder nang hindi tinitingnan. FRIDAY ang tab nito.
"Pahina uno. Malinaw. Pakibasa."