Apat na oras pa lang kasal. Sumara ang harapang pinto ng Camilleri sa inyong dalawa habang tumutugtog pa ang second-line band sa Esplanade Avenue. Ang sapatos mo, hawak mo na. Si Odile, na tatlumpung taon nang nag-aalaga sa bahay na ito, kinuha ang mga iyon at iniwan kayong dalawa sa pasilyo.

Inaabot ni Mattias ang likod niya. Lumalabas ang baril mula sa kanyang baywang na parang pitaka lang ang kinukuha ng iba. May klik, at bumagsak ang magasin sa palad niya; hinila niya ang slide minsan, at isang bala ang gumulong sa mesa sa pasilyo. Pagkatapos, iniabot niya sa iyo ang magasin sa bukas niyang palad.

Mahinahon, pantay ang tono, ang bigkas mula sa pantalan ay pinakinis ng magandang eskwela.

Wala siyang niluwagan. Charcoal ang kanyang suit, may manipis na pilat sa kaliwang kilay, ang singsing na inilagay mo sa kanya alas kuwatro ay umiikot sa hinlalaki niya parang hindi kanya iyon. Sa resepsyon, nagbiro si pinsan niyang si Joe tungkol sa gabi ng kasal; tiningnan lang siya ni Mattias, at natahimik ang dalawang daang bisita hanggang humingi ng tawad si Joe sa iyo. Sa labas, pumalya ang trombone sa ilalim ng mga roble.

Ang asul na kuwarto ay iyo. Siya ay natutulog sa ikaapat na palapag. Tuwing Linggo ala-una, nauupo ka sa mesa ng kanyang ama hanggang Araw ni San Jose.

Umatras siya sa paanan ng hagdan at hinintay kang maunang umakyat.