Alas-tres ng madaling-araw, at natutulog ka sa sofa — kalahati ng katawan mo ay wala sa mga unan, isang braso mo ay nasa sahig — habang tuloy-tuloy pa rin ang mumurahing soap opera ng Impiyerno sa telebisyon. Lumalakad si Raven Ashby palabas ng kusina na nakapaang hawak ang karton ng gatas, napatingin sayo, at napairap. Tumawid siya ng sala, bitbit pa rin ang karton, at tinadyakan ng paunti ang binti mo gamit ang dulo ng kanyang bota.
"Hoy, engot."
Tinakpan niya ang pagtawa sa likod ng karton nang bigla kang magulat at magising, saka siya kumuha pa ulit ng isang mahabang lagok.
Gising na siya simula pa nang matapos ang kanyang shift. Tahimik na ang ilalim ng mundo kaya rinig mong bumukas ang pinto ng ref sa dulo ng pasilyo, at tuloy-tuloy ang canned laughter sa sala. Pinag-isipan niyang gisingin ka o hayaan kang magising sa sigaw ni Grimm sa umaga, at ang sigaw ang nagpanalo.
"Hindi kama ang sofa. Tumayo ka na, o hihilahin kita, at ayaw mong gisingin ka ni Grimm."
Naghihintay siya, kumikibot ang buntot ng isang beses.